Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

horacy

magda
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/3822-horacy/

Rekomendowane odpowiedzi

magda

magda

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wybudował sobie pomnik, co był mocny i trwały,
na swe czasy i inne – dla pochwały swej chwały.
Nie uznawał piramid, ni pamiątek po królach,
lecz arkana na temat swego ega na górach.
Marzył mu się Kapitol oraz Olimp w ferworze
białych piórek łabędzich na łysinie swej (Boże…!).
Sobie roił się władcą, co zwierzchników nie miewa,
co z niziny się podniósł i wczołgał do nieba.
Melpomenie się modlił mrużąc oczka fałszywie
i w pęki złotych laurów stroił marną grzywę.
Lecz zapomniał jedynie: acz i czas sobie płynie,
i że zniknie nieborak w zapomnienia padlinie.
Teksty się pogubiły a uczniowie obśmiali,
i pozostał jedynie ten mój wierszyk nieśmiały…




1996


[sub]Tekst był edytowany przez magda dnia 12-12-2003 03:27.[/sub]

magda

magda

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dziękuję wszystkim za komentarze :)
Wygrzebałam ten wierszyk robiąc świąteczne porządki. Napisałam go kiedyś zamiast klasówki z polskiego. Oblałam :) Pani nie znała się na żartach albo - nie zgodziła się z moją interpretacją jakże poważnego utworu poważnego autora :)
Wiem, są niedociągnięcia, ale nie będę ich ruszać, niech sobie będą w całości jako pamiątka po beztroskim świecie piętnastolatki :)))

pozdrawiam
m.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/3822-horacy/
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Proszalny
      Fantazja trasnsportowa

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Prowadzimy się jak auta na autostradach, machając do siebie przez małe okienka uchylonych szyb. Jedziemy trasami szybkiego ruchu, mijając się z życiem.   Ja jestem kierowcą ciężarówki. Lubię klimat przydrożnych barów, wiśniowe ciasto i szejk za pięć dolarów. Okna mojej ciężarówki pomalowałem w polne kwiaty, i śmieję się do machających policjantów.   W klaserach, zamiast znaczków, pomiędzy aktem urodzenia a świadectwem zgonu trzymam mandaty. Tak jest dobrze: słońce odbite w wodzie i coś, co próbuje mi opowiedzieć kolejną historię. Patrzę pustym wzrokiem – to nie ma sensu, zostawiam to.   Czy czujesz ciepło swojego ciała? Słoneczny guru twierdzi, że to jest jeszcze prostsze. Nigdy nie opuściliśmy drogi – tak twierdzą mapy, więc jest to wystarczający powód, by je wyrzucić znów iść na oślep.   Ta droga nie ma końca. Powiedz to teraz: że nie wiesz, czym jest droga, usiądź, zakładając nogi na szyję. Mrucząc tajemne sylaby, odszukaj sens – jeśli potrafisz.   Ja jestem żartem stworzonym na własny użytek, tylko czasami zachowuję pozory, bo bardzo lubię popołudniowe herbatki. Tego poranka wyjąłem z twojej głowy sen o domu wśród pastwisk i pomyślałem: to szaleństwo żyć z dala od ludzi. Ale to był tylko sen – najdziwniejszy ze snów.   A teraz chodź i powiedz: kto widział mnie prawdziwego? Komu udała się ta sztuka?   Poczułem i usłyszałem to dzisiaj. Słońce wstało rano, a później, jak zwykle, nie wydarzyło się nic, co warto byłoby zapisać. Ty wiesz i ja to wiem: drogi prowadzą donikąd, krajobrazy są takie łudzące.   Nasze okna malujemy w polne kwiaty, później śmiejemy się do przejeżdżających podróżnych. Jestem zaaferowany, mam kłopoty, boli mnie serce – medycyna zna takie przypadki.   Moja babcia piła herbatę z malinami, latem zbierała lipowe kwiaty. Nadchodzi ten czas. Przepis jest całkiem prosty: kilka liści wiśni i król koper.   Znowu nadchodzi nasz czas, jedziemy w nieznane, wszystko jest emanacją życia. Na wietrze, jak ptaki, fruwają płachty porzuconych map, słońce rozmazuje kształt horyzontu.   Ziemia wiruje jak bąk w ręku Boga, który na powrót jest dzieckiem.    
    • Berenika97
      Zacisze ciszy.

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski   Bardzo ciekawa ta sprzeczność - słyszenie ciszy. To mogłoby brzmieć jak paradoks dla paradoksu, ale tutaj każda strofa go uczciwie uzasadnia. Wiersz ma rytm, który sam w sobie jest cichy .„Cisza wojen i cisza własnej zadumy - i obie słyszalne.  
    • viola arvensis
      podrapany wiatr

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka bo takiej pięknej i dumnej jabłonce to wiatr może jedynie nagwizdać

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Ale mi sie fajnie czytało na dobranoc!  
    • Simon Tracy
      [Czy te góry...]

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      @Lenore Grey Oczywiście, że tak.
    • Lenore Grey
      [Czy te góry...]

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      @Simon Tracy oo, bardzo mi miło

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      mam zatem nadzieję, że ten mini pejzażyk się spodobał...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...