Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Mam mała prośbę

cyril

Przez cyril
w Forum dyskusyjne - ogólne

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

cyril

cyril

Opublikowano
Opublikowano

mam prośbe.Chciałbym się dowiedzieć czy ktoś z Was może wie czyj to wiersz ? bardzo mi na tym zależy by się dowiedzieć :)


To serce cierpi i cierpieć nie przestanie,
bo jego pani słuchać go nie chce wcale.
Ono jej mówi kocham chłopca tego,
lecz ona myśli ,że kocha innego.
On robi wszystko, by jej niebo przybliżyć,
a ona jest ślepa,nie dostrzega szcześcia swego.
On ją kocha tak wiernie i uparcie,
tak jak ona go rani nieustannie.
Tak,wieć dwa serca smucą się wielce,
pierwsze, gdyż jest ciągle odrzucane,
drugie zaś, bo niesłyszane.
Lecz nic nie trwa wiecznie,
miłość nie podsycana gaśnie.
Chłopca już nie ma,
a jego sercem inna juz włada.
Zaś dziewczyna w końcu usłyszała serce swoje
i w srugach deszczu gorzko zapłakała.
Płacz dziewcze,płacz,
bo straciłaś szczeeśćie swoje.
Smutna to historia,lecz prawdziwa.
Tak to w życiu wlaśnie bywa,
że przyjażń z miłościa często jest mylona.
Dlatego ważne jest byś słuchała serca swego,
gdyż tylko ono wskażę Ci drogę do szcześcia twego.

cyril

cyril

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

hehe
ja jestem pewnie ze to nie jest wiersz 'żadnego z wybitnych poetów' ,co nie zmienia faktu ze zalezy mi na poznaniu autora.a autorem jest ktos znany...tylko nie wiem kto...

cyril

cyril

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

i tu jest wlasnie problem bo na google spedzilem sporo czasu wpisujac prawie kazdy kawalek tego tekstu i nic,absolutnie nic nie znalazlem:/

i jedyne co mi przyszlo do glowy to zapytac sie na jakims popularnym forum...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...