karate drugi.

[smutnomi sassaki]

I kolejny raz nie umiała się powstrzymać. Kolejny raz jej oddech stał się płytki i brudny jak kałuża pod zaplutą klatką schodową, oblewając śnieżnobladą dotąd twarz malinowym rumieńcem.
Nie mogła oderwać oczu od pomarszczonej skóry, która wylewała się z dekoltu starawej kokoty. Jakże ostro karciła w myślach swe niegodziwe popędy. Jak desperacko odwracała twarz, machinalnie w stronę szyby, nie wiedząc nawet, że w czerni tunelu kryją się tylko szczury i grube kable. I znowu myślała tylko o kobietach, które wykorzystując chwilową nieobecność swojego wybranka oddają się rozkoszom seksu oralnego w zaciszu zapuszczonej łazienki. W metrze zawsze było duszno, ale w takich chwilach musiała wyjmować słuchawki z uszu. Zdawało jej się bowiem, że gotuje się wewnątrz, a jej oddech bucha parą w każdym zakątku uszu pasażerów wagonu. I znów. Odkryta łydka zaczytanej sekretarki, obcisłe spodnie studenta…
Lubiła wtedy wiatr, który wpadał w nią na odsłoniętym peronie – nadjeżdżający pociąg nie zatrzymuje się na tej stacji. Jak dobrze.
Nigdy nie myślała, że jej odbierające oddech napady mają związek z nieodżałowanym wujkiem, nigdy też nie przestawała o nim myśleć, jedynie wtedy.
Usiadła i schowała twarz w dłonie.

[rumianek]

Dobra kontynuacja, dobrej części pierwszej. Tematyka mocna, ale piszesz ciekawie.
Pozdrawiam