Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

W pociągu

wianeka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

wianeka

wianeka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

kiedy siedzę w przedziale
zawsze nie wiem
gdzie mam się patrzeć

z przodu wielkie oczy staruszki
prawa zajęta cielskiem nastolatka
a o lewej stronie
to już nie wspomnę

ta sama nudna gazeta

nieme mrugnięcia
bez istotne uśmiechy
są moim głośnym dialogiem-
-z braćmi

przerzucam kartkę

słucham tych samych
rozmów
znajomych
o pracy pogodzie
i znów przyłączam się milczeniem

kiedy wychodzę z pociągu
za każdym razem
w duszy postanawiam
ze następnym razem
odezwę się
do tego dziwnego Pana w kapeluszu

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • lena2_
      W zadumie

      Przez lena2_ · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz Dziękuje pięknie:) @Berenika97 Bereniko wielkie dzięki:):)
    • Leszczym
      Nieweksel pt. Koła

      Przez Leszczym · Opublikowano

      Skołujmy coś, ktoś i któreś razem i w porozumieniu, my siłą rzeczy i okoliczności jeszcze nie skołowani. Kilka koła ekstra i jakoś tak świat i milszy i weselszy i przyjemniejszy, a nawet łagodniejszy. Fura, skóra i komóra za sporo koła i no no jakoś piękniej i ciekawiej potoczy się nam ten świat :)   Warszawa – Stegny, 30.01.2026r.
    • Marek.zak1
      Z kim nie warto. 11 Mundurowy.

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Mundur wiele fascynuje męską siłę zaraz czujesz, bezpieczeństwo i porządek scementuje taki związek. Tajemnicą nie jest żadną, będziesz robić za podwładną.  
    • Berenika97
      Kartka z pamiętnika

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Znowu sięgam po długopis, jak po jedyną rzecz, która mnie jeszcze nie ucisza.   Jego słowa nie płyną - one osiadają - brudne jak popiół po czymś, co kiedyś było światłem. Chciałabym mu je oddać - wszystkie naraz, niechby rozdarły powietrze, niechby wreszcie przestały rozrywać mnie. Ale gdy otwieram usta, widzę jego pewność - że jestem już tylko przeczytaną księgą. I wtedy język zamiera - jakby znał już wynik rozmowy. Nawet gdyby słowa wyszły z gardła, pełzłyby powoli, ostrożnie jak ranne zwierze to i tak umarłyby po drodze. On już mnie nie słyszy - może nigdy nie słyszał. Piszę więc tutaj, na kartkach, które nie odpowiedzą, nie zranią, nie odwrócą się plecami. To nie jest list, który ma przeczytać. To list, który pozwala mi oddychać.
    • Stukacz
      gdybyś dzisiaj do mnie przyszła

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Dla lepszego efektu wersja audio:     gdybyś do mnie dzisiaj przyszła w drzwi cichutko zapukała z ciała dusza by mi wyszła razem z sercem – dusza cała   gdybyś zadzwoniła – tak niespodzianie serca drżenie – – – chyba albo nerwów załamanie co za rogiem na mnie dyba   gdybyś napisała list krótki jak radosny byłbym – w niebie i nie piłbym dzisiaj wódki tylko, i tylko dla Ciebie   gdybym na ulicy Ciebie spotkał wśród ludzi – uśmiechniętą to jak diabła bym napotkał co czyha na duszę mą przeklętą   gdybyśmy się już nigdy nie widzieli oczu swoich, ich błysku i smutku… cóż by ludzie powiedzieli nie dla ciebie ona ludku   i ja z nimi jestem w zgodzie bo choć serce ogniem płonie to w cierpienia brodzę wodzie i powoli w cierpieniu tonie

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...