krocz

[Strange World]

Krocz nieugięcie po trefnej nawierzchni
Wypolerowanej poślizgami mrówczej rzeszy,
która mawia- pracuj.
Niech mozaika kolorowana cierpieniem, ugnie się
pod ciężarem przeżyć.

Wreszcie...Idź w nieskończoność.
Niech szala życia uchyli się na cudzą korzyść,
gdy ty malując swój sarkofag
tęczowymi liśćmi zmierzchu, powiesz: oto ja,
który odszedłem w niepamięci ludzkości.
Oto ja, któremu
świat nie oszczędził cierpkiego smaku cykuty.
Dlatego... zerwij się.

Stąpaj niezłomnie po trefnej nawierzchni
Wypolerowanej poślizgami mrówczej rzeszy,
Niech mozaika kolorowana cierpieniem, ugnie się
pod ciężarem przeżyć.

[Magda Rosa]

Jak dla MNIE ładne. Szczególnie "tęczowe liście zmierzchu". Niektóre fragmenty podobają mi się bardziej, inne mniej, ale całość jest ciekawa.
Pozdrawiam!
MR

[Piotr Sanocki]

Po pierwsze: nie ma wstępu. Pierwsza strofa rozwija problem, ale nie jest wstępem.
Po drugie: "bytu" - wywal. Brzmi jak wzdychanie do życia.
Po trzecie: "twych" - zamień. Takie romase dobrze się czyta w podstawówce ;)

Poza tym pomysł dobry. Wykonanie też nie najgorsze.
W pierwszej strofie pokombinowałbym z trzecim wersem. Troszkę niepotrzebnie przerywać tym monologiem "pracuj" - zbyt dosłownie - mało emocjonalnie.

Poza tym całkiem nieźle ;)


Pozdrawiam serdecznie

[Strange World]

cos jeszcze nie gra?

[Eugen De]

Krocz nieugięcie po trefnej nawierzchni
wypolerowanej poślizgami mrówczej rzeszy,
która mawia - pracuj!
Niech mozaika kolorowana cierpieniem,
ugnie się pod ciężarem przeżyć.

Wreszcie...Idź w nieskończoność.
Niech szala życia uchyli się na cudzą korzyść,
gdy ty malując swój sarkofag
tęczowymi liśćmi zmierzchu,powiesz - oto ja,

który odeszłem w niepamięci ludzkości.------odszedłem!!! z niepamięci lub w niepamięć
Oto ja, któremu świat nie oszczędził
cierpkiego smaku cykuty.
Dlatego...zerwij się!

Stąpaj niezłomnie po trefnej nawierzchni
wypolerowanej poslizgami mrówczej rzeszy! ----- "poślizgami "ś"
Niech mozaika kolorowana cierpieniem,
ugnie się pod ciężarem przeżyć!

Podszepty , pozdrawiam.