Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

i na co Ci ten krzyż
Jezusie,
upodlenie na Golgoty dnie,
czemuś milczał
kiedy w twarz Ci pluli,
czemuś padał
i podnosił się

mogłeś przecież
jednym palca drgnieniem
upokorzyć nienawistny tłum,
mogłeś zniszczyć, spalić i wyplenić
chwasty
z wszystkich ziemskich pól

na co Ci ten krzyż
Jezusie,
nie doczekasz się wdzięczności
tu,
gdzie łzy robi się w fabryce wzruszeń,
gdzie się kradnie kwiaty na Twój grób

Opublikowano

Pytanie przewrotnie postawione - po co Ci to było?, ale właśnie dlatego, by łzy były szczere, a kwiaty (uczynki) nie "sztuczne", od serca...

Pomyśl nad interpunkcją. skoro jest, to musi być konsekwentna. Może tak...

...i na co Ci ten krzyż,
Jezusie,
upodlenie na Golgoty dnie,
czemuś milczał,
kiedy w twarz Ci pluli,
czemuś padał
i podnosił się

mogłeś przecież
jednym palca drgnieniem
upokorzyć nienawistny tłum,
mogłeś zniszczyć, spalić i wyplenić
chwasty
z wszystkich ziemskich pól ( tu brak dwóch sylab... i lepszego rymu)

na co Ci ten krzyż,
Jezusie,
nie doczekasz się wdzięczności
tu,
gdzie łzy robi się w fabryce wzruszeń,
gdzie się kradnie kwiaty na Twój grób...

Tak sobie pozwoliłem... A wiersz mi się podoba, spodziewaj się jednak prztyczków, często złośliwych, ale nie przejmuj się! A może się mylę???!!!

Pozdrawiam Piast

Opublikowano

moga byc prztyczki, ponieważ własnie ofiara Jezusa jest tym, co w chrześcijaństwie jest najważniejsze. A tutaj Cyklop w 2 strofie czyni z Jezusa Jehowe ze Starego Testamentu - pisze to tak ogólnie, ponieważ sa lektury na ten temat, ktore warto czytac, zanim podejmie sie akurat taki temat.
dlatego właśnie takie wiersze uważam za niedobre - ponieważ wprowadzają w błąd. Nauka Jezusa opierała sie na miłości, a nie na:
upokorzyć nienawistny tłum,
mogłeś zniszczyć, spalić i wyplenić
chwasty
z wszystkich ziemskich pól

Kicha.
Pozdrawiam.

Opublikowano

A na mnie zrobił ten wiersz pozytywne wrażenie.
Odbieram to tak, że Jezus mógł "upokorzyć nienawistny tłum,
mogłeś zniszczyć, spalić i wyplenić
chwasty
z wszystkich ziemskich pól", ale tego nie robił i dlatego jego nauka opierała sie na miłości. A raczej nawet odwrotnie, nie zrobił tak dlatego, ponieważ jego nauka opierała się na miłości i sam był miłością. Ale jednocześnie był Bogiem, który może wszystko.
Takie moje zdanie.
Pozdrawiam
MR

Opublikowano

jeżeli Jezus nie zostałby ukrzyżowany, nie byłby Jezusem takim, jakiego odczytujemy Go dzisiaj, proste jak techno w trendzie. A jaki grób, skoro zmartwychwstał ?
Ale gdzie tutaj myśl ? Ja widze pytania w 1 strofie, w 2 nieporozumienie, a puenta to juz wogole wymysł - nikt dzisuaj nie jest wdźcięczny - a jak widac powyżej, to nieprawda. Ale to tak jest z katechezami na poziomie gimnazjum.
Oj, ludzie, ludzie... Podobała Wam sie "Pasja" ?

Opublikowano

a kolejna mysl, jaka mi się nasuwa-to już w formie dyskusji - czy własnie takie spłycanie mimo wszystko poważnych i ważnych spraw nie robi więcej szkód. Bo dla mnie to jest żerowanie na temacie-wbijac coś bliskiego sercu, by woersz się podabał, chociaz jest on nieumiejetnie sklecony.
Może się myle tutaj, ale co do wiersza, jako dzieła literackiego, czyli tekstu-zdania nie zmienie, chocby procesje tutaj szły. a taka argumentacja:

ale tego nie robił i dlatego jego nauka opierała sie na miłości. A raczej nawet odwrotnie, nie zrobił tak dlatego, ponieważ jego nauka opierała się na miłości i sam był miłością. Ale jednocześnie był Bogiem, który może wszystko.

jest nawet zabawna - BYŁ Bogiem, który może wszystko... ( dlaczego był ?)

Opublikowano

BYŁ Bogiem, dlatego, że miałam na myśli chwilę, w której brał Krzyż na swoje ramiona i postapił tak, jak postąpił. Być może niezbyt dobrze to ujęłam. A jednak to chyba dobrze, że moje komentarze jeszcze potrafią kogoś rozbawić...
Pozdrawiam
MR

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Chyba nie zrozumiałeś tak postawionego tematu, postawionego właśnie przewrotnie. Ja go tak przynajmniej odczytuję: Jezus mógł wszystko, a jednak tego nie zrobił z powodu niepojętej miłości do człowieka, a wdzięczność ludzi jest taka, jak teraz często widzimy: szyderstwa z wizerunków i świętych ( "dzieła" artystyczne), negowanie Boga (np. Konstytucja Unijna), wyśmiewanie się z wiary katolickiej (trendy, bo rządzą liberalne media - vide Szczuka , ale już niedługo), wojny, terroryzm, gloryfikacja pedalstwa etc.
Mogłeś, Panie, a nie zrobiłeś tego, z Miłości...

A czy każdy wiersz musi być genialny???

Pozdrawiam Piast
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Chyba nie zrozumiałeś tak postawionego tematu, postawionego właśnie przewrotnie. Ja go tak przynajmniej odczytuję: Jezus mógł wszystko, a jednak tego nie zrobił z powodu niepojętej miłości do człowieka, a wdzięczność ludzi jest taka, jak teraz często widzimy: szyderstwa z wizerunków i świętych ( "dzieła" artystyczne), negowanie Boga (np. Konstytucja Unijna), wyśmiewanie się z wiary katolickiej (trendy, bo rządzą liberalne media - vide Szczuka , ale już niedługo), wojny, terroryzm, gloryfikacja pedalstwa etc.
Mogłeś, Panie, a nie zrobiłeś tego, z Miłości...

A czy każdy wiersz musi być genialny???

Pozdrawiam Piast


Panie Piast - każdy miecz ma dwa końce, jak widzielismy to ostatnio przy sprawie karykatur Mahometa- oburzeni wierni odpłacili sie tym samym - wpisując religie katolicką w symbolike faszyzmu- jak dotąd nie pzreprosili. A pisze to do tego, że wg mnie właśnie takie pseudo wiersze o wierze bardziej szkodzą niż karykatury, z których jasno wynika, jaka jest konwencja.
Ja ufam, że intencje autora były szczere, ale ten tekst nie przekonuje mnie-dla mnie jest to taka agitacyjna czytanka. Po analizie w dodatku błędna - Jezus mógłby zniszczyc wszystkich - ja to odczytuje jako pogróżka, szczególnie, że Jezus wybaczył swym katom, zresztą mam świadomośc, że własnie o to chodzi - dialog ze złem, a nie straszenie. U Cyklopa pojawią sie wątek nienawiści, śmierci, zagłady - nie zgadzam sie z tym.
A już pomijam fakt, że jednak Jezus doczekał sie wdzięczności- o czym swiadczy niniejsza dyskusja.
A co do polityki - za "gloryfikacje pedalstwa" stwierdzam, że pan tez jest na poziomie ku-klux-klanu.
Tyle.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • budziłem się w nocy jakże znana ciemność wyraźnie pulsowała oślepiając czernią   aż wykipiały słowa o zapachu fermentu
    • Uwaga! Uwaga! Ewakuacja! - Chrapliwy głos zanika to znowu moduluje dziwnie w trzeszczących megafonach… Na słupach drewnianych, betonowych… Przekrzywionych od wiatru, obłoconych… Wiesz, idę przez wysokie trawy. Ja. Albo może moje dawne wcielenie. Moje dawne Ja. Moje… Przez trawy wilgotne. Przez jakieś krzaki. Zapętlone. Spętlone. Poplątane… Pełznie po mokrej ziemi, gliniastej, nagie ciało. Wije się w sobie… Ja? Czy ono?   Czy ty mnie w ogóle słuchasz? Spójrz. Pognieciona kartka na stole. Rozlana plama. Atramentu…   Wiatr zagłusza bicie serca. A za oknem… Za oknem noc okropna kłębi się i pulsuje mnogością świateł. Dalekich. Zimnych drżących rubieży…   Jestem tutaj? Czy tam? Ja? Czy ono? Wchodzę po spirali schodów. Gdzieś wysoko. W jakimś miejscu. W jakiejś nieznanej mi egzystencji przeszłego czasu...   Uwaga! Uwaga! - Wciąż ten sam głos. Wciąż to nieustanne trzeszczenie w moim mózgu…   Piskliwy szum rozsadza nabrzmiewające żyły. Pulsujące boleśnie skronie... Wielomilimetrowe struktury tuż przed moimi oczami. Ziarniste. Powiększone w zimnym oku mikroskopu. Spuchnięte jak w chłoniaku twarde węzły. Zaciskam je powiekami.   Lecz, kiedy otwieram…   Wysypują się zdradliwie, jak lśniące koraliki. Ze szmerem: na blacie stołu. Łzawe perły. Błyszczące.   Na drewnianej podłodze ułożonej w jodłę. Wytartej. Przetartej obcasami przechadzającej się w tę i z powrotem pradawnej, zamyślonej śmierci.   Mnożą się jak w kalejdoskopie. Te zwidy nowotworowe Płyną. Donikąd płyną. W szumie i pisku gorączki.   Wiesz, umierałem tu wiele razy. I jakoś dziwnie umieram raz jeszcze...   To mnie prześwietla. Spójrz! Moja twarz okrojona półcieniem. Straszliwy blask i straszliwa ciemność. Idą we dwoje, trzymając się w objęciach. Kontrast: chiaroscuro. Twarz spalona słońcem.   Ida przez wiry w strumieniach powietrza przecinających niebo. I nikną. W milczeniu nikną.   I płoną w straszliwej pożodze ciszy. Nie słychać ich. Nie słychać tej rozpędzonej menażerii. Tej skondensowanej siły, ostrej niczym brzytwa.   Dlaczego odwracasz głowę? Twoje milczenie. .. Albowiem twoje milczenie…   Więc w tym milczeniu przedzieram się. Przez krzaki. Gałęzie kolczaste. Przez korzenie…   Sam. I sam jeden. Bez ciebie.   Wiesz, tutaj jest tego najwięcej. Cząsteczek mżących w oddali. I na każdym liściu, gałązce, łodydze…   Widzę je. I widzę coraz przejrzyściej. Dłonie zanurzam w tych srebrzystych błyskach nieuniknionej, bolesnej śmierci.   Kiedy wnikam. Kiedy… Idę… Spójrz! Twarze. Twarze. Zrakowaciałe oblicza.   I te twarze uczniów, nauczycieli.   Te twarze niczyje… Prześwietlone. Napromieniowane. Spalone słońcem…   Szkolne ławki. Klasa. Bo to jest klasa. Chyba… Na ścianach portrety poetów, malarzy… Na ścianach towarzysze. Spoglądają ze zdjęć te obojętne oblicza.   W drewnianych ramach. W metalowych. Słońce lśni na wypolerowanych szybach,   Te twarze na wprost. Te twarze w kolorze sepii.   Szare. Ziemiste. Te twarze… Całe archiwum twarzy. Umarłych. Wtedy szły zimne obłoki.   Pomiędzy nimi słońce. Teraz jest wiatr.   Ten wiatr, który wieje z przeszłości. I idzie całą nawałą. Szumią. Szemrzą czułe membrany liczników Geigera…   Gdzie ty jesteś?   Rury ciągną się kilometrami. Donikąd. Idą stąd, dotąd, aż do tamtąd. I dalej. W przestwór nicości. W cienistość przemijania.   Skorodowane naczynia. Przedmioty. Stoły. Kuchenne blaty pokryte kurzem.   Weź mnie za rękę. Ja biorę, lecz kiedy zaciskam palce, wyczuwam jedynie próżnię. Jesteś tu jeszcze?\   Nie?   Więc do kogo to mówię? Do samego siebie.   Błotnista droga. Gliniasta. Liście. Łodygi krzaków zakrzepłe w błocie. Spowite blado w całunie niemrawego słońca, które spoza chmur, z mlecznej powłoki ciężkiego nieba...   … spogląda, gdzieś w niedosycie czyichś wspomnień.   Znowu tu jestem. Po raz wtóry.   Przybyłem znikąd. I na powrót idę. Donikąd, I dalej. I jeszcze...   W bezruch zagadkowych miraży. Na skraj ciszy…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-06-08)    
    • @Starzec klasyk pisał: nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą!  
    • @Berenika97 piękny cytat - dziękuję! Niezwykle ciekawie poprowadziło Cię te kilka słów... od słowa do Słowa :) Mam taką może nawet nie ambicję, ale pomysł-marzenie, aby wygenerować jakiś podgatunek literacki, liryczny, ostatnie 4 moje wiersze mogłyby być jego przykładami. Na razie obmyślam ramy i definicję, może coś z tego będzie? ;) a jak nie, to też dobrze hahaha zamarzyło się być lirycznym influencerem ;)
    • @iwonaroma Przeżywajmy ten "czas próby" połączeni losem człowieka wpatrzonego "w górę".
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...