Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

czy walenie konie to wulgaryzm??

Klaudiusz

Przez Klaudiusz
w Forum dyskusyjne - ogólne

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Klaudiusz

Klaudiusz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

zastanawiam się jak sobie z tym tematem poradzi mod :) przy okazji info, że odpowiedź jest punktowana przez odpowiednią komisję śledczą z interklasy,

ps. tak to pożegnanie - *** (wulgaryzm - cut) sobie to forum angello jeśli tak potzrebujesz, ale satysfakcji z banowania mnie ci wiecej dawał nie bedę za gułpim fraejrem jesteś (a to jak jesteś prmiytwny właśnie ci pokazłem: uznałeś że wulgaryzm to słowo nie kontekst a więc możesz się pocłaować w dpuę, bo w powyższej wypowiedzi nie padło ani jedno wulgarne czy obraźlwie słowo (wg. twojej definicji)
i tak wątpię żebyś zrozumiał a nawet jesli - żebyś przyznał sie do błędu
i jeszcze jedno: już ci kiedyś pisałem, że jeśli wykorzystujesz swoją przewagę tylko po to zeby sprawić sobie satysfakcje *** (wulgaryzm - cut) komuś to musisz sie liczyc z tym że ktoś kiedyś ci spuści *** (wulgaryzm - cut) w myśl ustanowionych przez ciebie zasad (że to fajna zabawa): tak że do zobaczenia

ps. oczywiście pozdrawiam wszystkich - niektórych to nawet szczerze :))
szkoda że tak - ale już tys. razy pisałem: decyduje większość, szkoda że nawet tutaj "większość" to idicoi

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
Opublikowano

" WAS MACHST DU, WENN DU HAST EINBISCHIEN FREI ZEIT" czyli co porabaisz jak masz odrobinę wolnego czasu- pytanie zadawane dość częśto przez panią z niemieckiego, na te słowa mój kolega głośno powtarzał "ICH SCHLAGE PFERD"

(w tekście mogą się pojawić błędy rzeczowe,ale niemieckiego uczyłem się 6 lat temu, więc z góry przepraszam)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...