Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano


ręce
długie, wyciągnięte

balansują
rozdziawiają pęczki palców

otwierają długie gardła

pazur brudny
krótki kciuk

panaroma równoległa
prostopadłe ciała

chwytać

łapać
co się da

może chleb
może cudzy łeb
Opublikowano

Tym wierszem, mile mnie zaskoczyłaś.

Widać, że w tym temacie, o wiele lepiej się czujesz. Utwór "Tłum" zupełnie kontrastuję z wieloma twoimi innymi.

Forma dość zgrabna, treść trochę wytarta i wersy takie jak:
"balansują / rozdziawiają pęczki palców" zupełnie zbędne. Pustosłowie, monotematyczne tutaj się uwidacznia.

Widać też, że języka polskiego niestety nie znasz do końca. W przedostatniej strofie, z biernika zrobiłaś celownik (błąd fatalny), i w ostatniej, z czasu teraźniejszego przeszłać na "gdybający" przyszły.

Jeżeli zdaje Ci się, że to mój puryzm, a te błędy to tylko detal, to wybrałaś zły dział.

Poza tym, wydaje mi się, że popadasz w pętle tzw. lania wody:
"panorama równoległa ->> prostopadłe(sic!) ciała".

Robisz zbyt dużo błędów jeszcze i Twoja poezja jest narazie marna. No, ale doceniam fakt, że coraz lepsza.

s.m.

[sub]Tekst był edytowany przez Seweryn Muszkowski dnia 07-12-2003 16:03.[/sub]

Opublikowano

Drogi Sewerynie, wklejając tu swoje wiersze muszę i chcę liczyć się z każdą opinią bez względu na to jaka ona jest.
Z góry założyłeś, że mogę być niezadowolna, ale wręcz przeciwnie chylę czoło za bezpośredniość.
Często trudno zdobyć się na samokrytykę.
A to, że dbasz o czystość naszego języka, może być tylko chwalone.
Co zaś do moich błędów, to odpowiem, że wydobycie dynamiki z wiersza mogło nastąpić wyłącznie przez spowodowanie tych błędów.
Pozdrawiam.
Ewa
[sub]Tekst był edytowany przez Ewa_Wilkowska dnia 07-12-2003 17:11.[/sub]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka Rzeczywiście - Loch Ness. Wiedziałem, że to się tak kojarzy. Efekt jest niezamierzony, bo wiersz jest jednym z tych "natchnionych", gdy pierwszy wers pojawia się sam w głowie - śniłem o ness. Reszta już poleciała. Oczywiście wywaliłem połowę tej reszty i tak powstał ten wiersz.  Młodzieńcza pogoń za przygodą jest światłem morskiej latarni. Gdy gaśnie, umieramy.
    • @Nata_Kruk   To wiersz, który pod warstwą ogrodowej metaforyki skrywa sporo społecznej obserwacji.   Duże wrażenie robi metafora bukszpanu jako symbolu sztywności i konformizmu. Bukszpan rośnie w moim ogrodzie - to roślina, którą łatwo się formuje i przycina pod sznurek. Może to metafora osób, które trzymają się sztywnych reguł i nie tolerują wychodzenia przed szereg.   Te rośliny w Twoim wierszu nie dają cienia, one dają chłód. Bardzo intryguje mnie neologizm "za_nie_uważy"- sugeruje on, że ignorowanie kogoś to świadome działanie, niemal wysiłek.   Tytułowe "Ka_linie" i ich rozbicie świetnie korespondują z tym poczuciem bycia "pomiędzy" i szukaniem własnej przestrzeni w gęstym żywopłocie cudzych oczekiwań.   „Być albo nie być”- tu nadajesz tej sytuacji rangę egzystencjalną. Dla osoby wrażliwej to, jak zostanie oceniona przez „bukszpany”, staje się walką o przetrwanie. I jeszcze świetny jest ten „echoszelest" - niesamowicie duszny. To chyba ten moment, gdy człowiek chce się podzielić czymś dobrym, a natrafia na mur chłodu i szeptów za plecami, które bolą bardziej niż otwarta krytyka.   Bardzo autentyczny zapis lęku przed oceną i byciem "nie takim, jak trzeba" w oczach innych. Świetny obraz!   Tekst jest niesamowity!
    • @andrew   dziś zaproś Boga do serca swego przygotuj miejsce na stałe On miłosierny miły kolego wie że nie jesteś ideałem   pozdrawiam
    • @lena2_

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Proszalny @Proszalny Ness to słowo klucz, oznacza tajemnicę, piękno poetyckiego słowa (bo szemrze i mieni się) i wreszcie zagadkę i grozę- młodzieńczą pogoń za przygodą, nastrojowość (Loch Ness).
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...