Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Spotkał się chłopak z dziewczyną
i tak jej mówi: Ptaszyno!
Chcę myśli twych poznać treści,
chcę się całować, chcę pieścić.

Dziewczyna mu sie oddała,
pieściła i całowała,
a wkrótce przyszła na stypę,
bo biedak na ptasią zmarł grypę.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Dziś znów cię nie ma są obcy ludzie i biesiada   i pytania kim jestem? gdzie byłem? co zamierzam?   odpowiadam i zasypiam na łóżku    widziałem też gigantów zajętych pychą i strumień, który był przeszkodą   a to wszystko zalega gdzieś w sercu bo los różne rozdaje karty   na słońcu za moją skórą wciąż gra muzyka nie odkrywając, ale dotykając strun głębokich wód   z których kiedyś czytałem ale nie wiem, czy były mi drogowskazem. 
    • Bądź jak ja. Jak mój wiersz w środku. Bądź moją kwintesencją…   Kochaj mnie. Kochaj me oczy. Do wody skacz w noc o północy. Zerwij ten kwiat, który rośnie w głębinach. Kochaj mnie. Kochaj…   Bądź jak ja. Jak mój wiersz w środku. Bądź moją esencją tęsknoty…   Kochaj mnie. Kochaj mój śpiew. Do wody skacz w noc o północy. Zostań tam — niech syreni śpiew wciągnie mnie. Kochaj mnie. Kochaj…   Bądź jak ja. Jak mój wiersz w środku. Bądź moim rymem…   Kochaj mnie. Kochaj mój sen. Do wody skacz w noc o północy. Uśpij mnie twoim mglistym wzrokiem. Kochaj mnie. Kochaj…   Bądź jak ja. Jak mój wiersz w środku. Odgadnij mój sens.   Kochaj mnie. Kochaj mój oddech. Do wody skacz w noc o północy. Bądź moim alertem sennym. I od złego strzeż mnie. Kochaj mnie. Kochaj…   Tylko kochaj mnie. Tylko mnie kochaj…  
    • @Łukasz Jurczyk   Czekałam na tego pana B. :) Jest to jeden z tych epilogów wyprawy, którym fascynował się mój kolega ze studiów i musiałam wysłuchać jego różnych interpretacji. :)   Wracając do Twojego poematu - to opowieść o człowieku, którego ambicje przerosły jego możliwości. Bessos to uzurpator o "wątłych barkach" , wykreował sobie rolę "Króla Królów" do której nie dorósł. Genialnie ukazujesz różnicę między formalnym zdobyciem władzy a jej realnym posiadaniem. Zdrada została przedstawiona jako proces, którego nie da się zatrzymać, gdy już raz się go uruchomi. Bessos zdradził Dariusza - jego rządy były oparte na wiarołomstwie („budował na piasku”). I to samo narzędzie, którym zdobył władzę, zostało użyte przeciwko niemu przez jego własnych ludzi.   Macedończycy nie traktowali Bessosa jak godnego przeciwnika. Oddali go w ręce tych, których wcześniej zdradził, pozwalając, by sprawiedliwość wymierzyły ofiary jego własnego spisku. Zostało po nim tylko imię, które brzmi pusto, „jak źle uderzony bęben” - to świetna metafora. Tak samo potraktowała go historia. Zanim doszło do samej egzekucji, Bessos musiał przejść przez serię upokorzeń. Rzeczywiście, źródła antyczne nie są zgodne, co do sposobu uśmiercenia Besossa. Może : Dwa giętkie drzewa, Rozrywają upokorzony cień, Karmiąc głodny piach.
    • Mnie chyba lepiej czyta się ten wiersz bez tej strofy:   biel flamandzkiej ściany w zapach podstawowych spraw ubrana byłam piękna u Vermeera   Mam wrażenie, że po jej usunięciu robi się bardziej skupiony i konkretny. Obrazy mocniej trzymają się siebie i nie ma momentu, który zatrzymuje ten ruch. Dla mnie działa wtedy trochę ciszej, ale zostawia większy pogłos.     Pozdrawiam serdecznie 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...