Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

niemam pojęcia czy ktokolwiek to chociaż skomentuje, wiersz, o ile można tą farse nazwać wierszem, jest całkowicie inny od moich poprzednich... bez rymów, bez niczego, pusty...

KURWA...
przepraszam za wyrażenie,
ale inne słowo mego bólu nie opisze,
wiedziałem że stąpam po kruchym lodzie,
ale nie sądziłem że się tak szybko załamie,
teraz pełen złości,
a nawet nienawiści,
nie moge wytrzymać,
umieram,
ma dość poprostu...
Nie myślę o śmierci,
marze o niej,
żadne słowa,
nie cofną tego co się stało,
niewiem co zrobić,
jestem zagubiony,
smutek, żal,
nienawiść, zagubienie,
czas odreagować,
kończe,
z cięzkim sercem
błądzę,
postaram sie uciec,
już uciekam...
żegnam...

mówcie co chcecie ja i tak wiem że to porażka ale wyraża w 100% moje uczucia...

Opublikowano

no dobra, wyrzuciłeś z siebie ból, ale skąd on się wziął? kiedy sobie uzmysłowisz, i opiszesz dlaczego , będzie lżej,a poza tym najpierw napisz na kartce, przeczytaj, podrzyj, jeszcze raz napisz, i wtedy na zimno zrób z tego poezję, mówię ci to daje lepsze rezultaty( z autopsji)
pozdrawiam ciepło!

Opublikowano

Dlaczego wystawiasz moją cierpliwośc na takie próby? ;) No please, przeczytaj to jeszcze raz.

Daj sobie spokój z tymi notkami na wstęp i zakończenie. Nie pisz takich rzeczy że wiesz że jest beznadziejny, kiepski itp. i że nie wiesz czy ktokolwiek nawet go skomentuje. Jak tak myślisz to nie umieszczaj tylko do szufladki. Ale raczej to jest taka próba wzbudzenia litości itp. Prowokacja tego by powiedzieć Ci "no daj spokój, przecież nie jest taki zły".

Po prostu -piszemy oddzielnie

Wielokropki są złe. Taka wyliczanka tu występuje, co w tym wypadku męczy. Istny atak przecinków. Tyle piszesz że nie wiadomo o co w końcu Ci chodzi.

A tak by dało się to łatwiej strawić:

KURWA...
przepraszam za wyrażenie
ale inne słowo mego bólu nie opisze
wiedziałem że stąpam po kruchym lodzie
lecz nie sądziłem że się tak szybko załamie

nie myślę o śmierci
marzę o niej

Opublikowano

no cóż, ja poprostu nieumiem pisac bez rymu, to wcale nie wychodzi, ehhh nie uzalam sie nad soba i nie chce wzbudzic litosci,

poprostu wedlug mnie ten "wiersz" od paczatku byl do dupy,
ale pomyslalem ze moze akurat stwierdzicie inaczej poniewaz to co ja uwazalem za dobre wy odbieraliscie inaczej,

@gaspar
dziekuje za szcerosc :]

@mary
rowniez :]

@stanislawo
poprostu nie chce pisac o wszystkim... nie chce wszystkiego do konca wyjasniac :]

@ALL
tak jak wy uwazam ze jest do dupy pzdr :P:P


@mikolaj
nikt ci nie kaze czytac, nikt ci nie kaze komentowac, prosby do innych uzytkownikow zalatwiaj na prv, a tak ogolnie to panu juz podziekujemy...

Opublikowano

nie wiem jak poradzic, bo generalnie sie nie da. Na pewno sedno tkwi w praktyce - czytanie, próby pisania - napisz tekst i posiedź nad nim np. z tydzień, można też wpisac pod jakis gotowy wzór - by po prostu miec jakąś tam podkładkę, Samo uczucie i chęc to szlachetny początek, ale dopiero początek- niestety, tych chęci jest tak wiele, że trzeba jednak pracowac. No, chyba żeby pisac tylko dla siebie, ale to bez sensu.
Pozdrawiam i powodzenia

Opublikowano

ja nie chce tego w zyciu publikowac ani nic, nie chce pisac dla publiki, dla ludzi,

chcialem porprostu sprawdzic jak reaguja na moja "poezje" inni

ale chyba jednak pozostalo mi tylko "do szuflady"

pzdr

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




ale zawsze trzeba pamietac, że ci inni mają własne zycie emocjonalne, nieraz o wiele bardziej skomplikowane niz dawana im poezja. Proste wzory są w podstawówce, a im dalej, tym stają sie cięższe. Minusem takich ogrów jest to, że szwendują sie tutaj inteligentni ludzie, którym po prostu takie 2 plus 2 nie wystarcza.
Opublikowano

poprostu nie czuję się bez rymu... :)

e tam geniuszy zawsze docenia sie po smierci :P:P jak nie wy to kto inny mnie doceni (oczywiscie joke :P)

hyhy :)


btw. niewiem co moge zrobic z takim napisanym juz wierszem, bo jak mam natchnienie to pisze wiersz przez okolo 5 min :] wiem co chce napisac a reszta jest samoistna...


pzdr

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



No to może lepiej zacznij za takie uważańć, bo faktycznie publikujesz. A natura uwag wynika z tego, że Twój styl sugeruje (bardzo silnie) brak oczytania w poezji innej, niż miłosne pierdy.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Cylinder zastygł w bezruchu 

      a tuba zamilkła.

      Tym razem nawet igła fonografu 

      zdawała się nie mieć ochoty 

      wracać na powierzchnię cylindra 

      po raz setny tej przeklętej nocy.

      Obiecałem,

      że pomogę w poszukiwaniach,

      lecz po tym czego się tu dowiedziałem 

      i po tym co usłyszałem i zobaczyłem,

      stwierdzam jasno, 

      choć z dozą 

      naprawdę przejmującej rozpaczy,

      że mój nieodżałowany ojciec,

      został pochłonięty w odmęty, 

      bezdennej paszczy szaleństwa.

      Po czym uleciał w kompletny niebyt,

      bagiennych wrzosowisk

      północnej Szkocji.

      Przeszukano cały dom

      od piwnicy po strych.

      Wszystkie pozostałe obejścia i budynki.

      Studnie, staw

      a nawet rozkopano

      przydomowy ogródek

      ze wspaniałymi krzewami piwonii

      o które tak dbał.

      Bardziej niż o jedyne dziecko.

      Wszystko zaczęło się 

      gdy byłem jeszcze dzieckiem.

      Ojciec był 

      szanowanym profesorem archeologii 

      na uniwersytecie oksfordzkim.

      Był najlepszy w swoim fachu

      i dzięki temu pozostawał w kontakcie

      z najtęższymi umysłami

      z całego świata.

       

       

      Pamiętam doskonale zimowy poranek,

      jakieś piętnaście lat wstecz.

      Zakładałem szkolny mundurek 

      i z teczką w prawej dłoni 

      zmierzałem ku drzwiom domu.

      Ojciec szedł za mną.

      Trzymał mnie delikatnie za ramię,

      tłumaczył mi że jeśli 

      nie zakończy 

      zaplanowanego wykładu na czas 

      to odbierze mnie ze szkoły 

      nasza sąsiadka panna Stevenson.

      A jeśli wszystko zakończy się 

      zgodnie z planem 

      to obiecuję zabrać mnie

      potem na łyżwy.

       

       

      Nic nie poszło zgodnie z planem.

      Otworzyłem drzwi i o mało co 

      nie zderzyłem się w nich 

      z ponurym, wysokim 

      i dość postawnym jegomościem 

      w szarym, długim,

      dwurzędowym płaszczu 

      o prostym kroju.

      Jego fason

      nie był typowym dla wyspiarza

      a raczej obywatela zbuntowanej kolonii.

      Dziwny gość

      otarł mnie ledwie wzrokiem 

      zza przyciemnianych, wąskich szkieł

      i zwrócił się do mojego ojca.

      Bardzo przepraszam

      za tak nagłe najście 

      ale na uniwersytecie powiedziano mi,

      że jest Pan

      jeszcze w domu panie Fodden

      a sprawa z którą przychodzę nie cierpi już zwłoki ponad to co nadłożyłem starając się dostarczyć Panu interesujące dokumenty, zapis z fonografu oraz przedziwny szczątek metalu, który

      z pewnością pana zainteresuję.

       

       

      Wyjął z płaszcza niewielkie opakowane szarym papierem zawiniątko

      i wręczył je ojcu.

      Nazywam się Peter Noyes 

      i jestem zastępcą profesora Clarka 

      na uniwersytecie Miscatonic w Arkham.

      Myślę, że to Panu wiele wyjaśnia.

      Profesor liczy na Pana pomoc

      w tej sprawie.

      Jeśli tak w istocie będzie 

      czekam na Pana 

      w dniu jutrzejszym w południe 

      na nabrzeżu numer dwa,

      celem odbycia podróży

      najpierw do Bostonu 

      a potem do Arkham.

      Proszę pamiętać, 

      że nie ma czasu do stracenia.

      Gwiazda czy też planeta,

      powoli pojawia się 

      w naszych snach nieprawdaż?

      Nie czekając na odpowiedź,

      odwrócił się na pięcie i szybko

      znikł za zakrętem skrzyżowania.

      Ojciec nie tłumacząc niczego zaprowadził mnie do pani Stevenson

      i nakazał jej 

      by zajęła się mną przez jakiś czas 

      bo czeka go długi

      i pilny wyjazd do Bostonu.

       

       

      Zostałem u niej długie lata.

      A ojciec wrócił podobno kilka lat temu.

      Nikt nie wiedział skąd ani po co.

      Uważano go za zmarłego.

      Zaginął gdzieś w lasach Nowej Anglii 

      razem z tym całym

      Noyesem i Clarkiem.

      Nadal gdzieś w szufladzie biurka 

      mam jego nekrolog

      z jednej z gazet z Arkham.

      Żył ale przypłacił to szaleństwem.

      Nie widziałem go już nigdy później.

      A teraz zaginął po raz wtóry.

      Podobno planeta 

      znów nawiedzała go w snach.

       

       

      Odebrałem telefon z policji 

      i obiecałem przybyć na miejsce 

      by jakkolwiek pomóc śledczym.

      Bo sami nie rozumieli 

      w środek jak wielkiego szaleństwa 

      przyszło im wpaść i brnąć

      dzięki zostawionym wszędzie przez ojca dokumentom i zapiskom.

      Już ich pierwsze pytanie zdawało się idiotycznie niedorzeczne.

      Czy mówi mi coś nazwa Yuggoth?

      To miasteczko, osada czy może 

      jakaś kodowa nazwa 

      jakiejś świątyni czy wykopalisk?

      Znaleźli pamiętnik ojca,

      gdzie ta nazwa pojawia się ciągle.

      Ten krótki wpis ołówkiem 

      sprzed wielu tygodni.

      Wreszcie odezwali się do mnie

      Ci z Yuggoth.

      Będą czekać w oktawę święta 

      ojca Yog-Sottotha przy ołtarzu na wzgórzach.

      Zabiorą mnie znowu…

      Brzmiało to jak żart.

      Lecz jedno było pewne.

      Mój ojciec nigdy nie był skory do żartów.

       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...