*** [dla Łukasza]

[Księżycowa Łza]

Jestem marzeniem
Tak wielu
Sama nie mogę spełnić
Nawet jednego

Ale wciąż zamykam Twoją dłoń
W mojej
I wciąż odmierzam czas
Im bliżej mam do Twoich stóp

Jestem taka pusta
Mogę pęknąć
Lub krzyczeć sto lat
Jeśli mnie dotkniesz

Zamykasz drzwi za sobą
Zapamiętaj że to ja
Znam Twoje lęki
Będę matką Twoich dzieci

Żegnaj
Byłeś jedyny
Dla mnie
Wciąż zamykam w mojej Twoją dłoń…

[Zielony promyczek]

Hmmm... no całkiem zgrabnie Ci to wyszło, przyjemny klimat, fajnie się czyta. Tylko zakończenie troszkę takie... niepotrzebne to powtórzenie w ostatnim wersie. Ale poza tym jest ok.

[Vera_Ikon]

Zupełnie nie zgadzam się z przedmówczynią. I ganię za dosłowność, wielkie litery, nadmiar enterów, wielokropki i banał. Wiersz nie powinien być fragmentem bloga. Brakuje mi poezji w tym wierszu. Jakiejś metafizyki, przesłania, mądrości. Ok - historia stara jak świat i opowiadana tysiące razy, ale przecież da się coś więcej z tego wykrzesać. Wierzę, że potrafisz.
Myślę, że błąd polega na tym, że za bardzo chcesz opowiedzieć konkretne zdarzenia - stąd bierze się banał. Oddal się nieco od zdarzeń, spróbuj wejść w głębsze metafory. Czytelnik nie osioł - zrozumie.
pozdr serdecznie i... będę zaglądać
Weronika