Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

"Gdy będziesz w pustym pokoju,
a po policzku popłynie Ci łza,
to nie myśl, że jesteś sama na świecie,
bo razem z Tobą jestem ja."

serce boli
dusza płacze rzewnymi łzami
widząc i słysząc o bólu
skazanych złośliwością losu
na karę za życia
za grzech niedokonany

dusza chce żyć
mimo że ciało boli
ograniczone niewydolnością
chce biegać i tańczyć
chce normalności codziennej
nie cierpienie pokutne

zmysłowością pragną
pieszczot nieziemskich
szeptów i pocałunków miłosnych
nie dla nich te czary
uwodzenia tajemne
w tym wcieleniu niesprawnym

odchodzący na śmierć
za grzechy winy nie popełnione
kirem żałoby nas otulają
cudotwórco spojrzyj łaskawym okiem
uchyl nieba jak my uchylamy
uśmiech radości przywróć
promyk nadziei daj
zabierz bezradność
naszym przyjaciołom

"...idzie sobie rak-nieborak
czemu raku-nieboraku
szczypiesz dusze moją
ból zadajesz żyć nie dajesz
daj choć troche wytchnąć ciału
wokół życie toczy się pomału
chce dogonić dzień jutrzejszy
by się z słońcem przekomarzać
co ci zawiniłam
dopiero sie urodziłam..."

06.03.06/Wiedeń

Opublikowano

wiersz jest dla wszystkich co maja serce,jedna mloda kobieta chora na raka,druga na białaczke,obie piszą piekne wiersze,miałem okazje czytać,im poświęcam te słowa.
Pozdrawiam ciepło czytelników.
:)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma mój ulubiony- "Misery"
    • @Łukasz Jurczyk   Narrator - żołnierz elitarnej piechoty lekkiej. Mógł swobodnie obserwować pole bitwy ze swojej perspektywy, ponieważ nie był "zamknięty" w falandze. Złote rydwany Persów, nie robią na nim wrażenia - wywołują jedynie „pustkę”. Wydaje się, że popadł w apatię i egzystencjalne zmęczenie. Widzi mocne obrazy bitwy - "koń z poderżniętym gardłem" - jak metafora samej wojny, mechanizm, który raz wprawiony w ruch, toczy się dalej, mimo że życie już z niego uciekło. "Czarne brody, ludzkie oczy" - to moment, w którym wróg staje się człowiekiem, a "brat z procą, który płacze" - to odarcie wojny z mitu odwagi.   Podkreśla ważną rolę Aleksandra - "Król wrócił z krzykiem - płomień .." - jego strategiczna decyzja "uratowała zwycięstwo".   Metafora łuku, który pęka, idealnie podsumowuje moment załamania się armii Dariusza. Ale nie ma tu radości z wielkiego zwycięstwa Aleksandra.   Zakończenie - „Koniec bez słów” - jest bardzo wymowne - sugeruje, że o prawdziwej wojnie nie da się opowiedzieć - można ją tylko przemilczeć.   Falanga tnie morze piasku. W huku bębnów kruszy się imperium.    
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Dekaos Dondi Nieszablonowo, taki obraz w obrazie. 
    • @Migrena   Piękny, intymny wiersz, który dzieje się na granicy biologii i metafizyki. Świetne metafory - moje ulubione to - „Imię pod językiem”- to piękny obraz - imię ukochanej osoby staje się czymś fizycznym, co można smakować, co gasi pragnienie. „Miejsce w oddechu” - sugeruje, że miłość zmienia fizjologię - oddychanie robi przestrzeń dla drugiego człowieka.   Miłość jest jedyną siłą zdolną do zmiękczenia rzeczywistości. Kiedy pojawia się „ty”, twardy beton i wrogie spojrzenia innych przestają mieć moc raniącą. Wiersz kończy się „ciszą, w której mieści się wszystko”. Słowa stają się zbędne, bo wszystko zostało powiedziane samym byciem obok siebie.   Każdy obraz jest jak przestrzeń zrobiona dla kogoś, kto jeszcze nie przyszedł. Niezwykle czuły i subtelny. Bardzo mi się podoba!  
    • wykreślone koślawce  ze szpitala fartuchów wiązanych  znalazły żółty papier  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...