Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Samotność pielgrzyma

Dora
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dora

Dora

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Za oknem mrok - oczy krzyczą, a usta milczą

Z dala od bliskich, szukając własnej drogi
stał się tylko wygnańcem

Rozdarte szaty skrywają rozdarte wnętrze

Na rozdrożu stoi człowiek z bagażem doświadczeń
samotnie próbuje wydostać się z mroku

Sceptic

Sceptic

Opublikowano
Opublikowano

[quote]

Widzę - ewolucja idzie w dobrym kierunku.

Ja bym to spróbował napisać tak:

przy oknie - mrok
oczy krzyczą z bólu
usta milczą.

z dala od bliskich - wygnaniec
szuka własnej drogi.

rozdarte szaty (rozdarte wnętrze
skrywają rozdarte wnętrze pod rozdartą szatą)

na rozdrożu
stoi nędzarz.


Może inaczej wersyfikacje, bo w tym za dobry nie jestem (o to poradź się Eugena), al leksykalnie/składniowo tak bym to przerobił, nabierze może troche dramaturgii. Polecam się na przyszłość:)



w cytacie napisałem, coby się nawiasy nie rozjechały ;)
Tomasz_Biela

Tomasz_Biela

Opublikowano
Opublikowano

jak dla mnie bez przecinków
nie trawie przystanków w wierszach
no ale jeśli miałbym doradzić do oryginału
hmmm

Za oknem mrok, oczy krzyczą, usta milczą
Z dala od bliskich, szukając własnej drogi
stał się tylko wygnańcem

Rozdarte szaty skrywają rozdarte wnętrze
Na rostaju dróg stoi samotny człowiek

pomyśl
zajrzę jeszcze

bywaj

Ewa Rajska

Ewa Rajska

Opublikowano
Opublikowano

wprawdzie ta wczorajsza wersja bardziej mi się podobała, ale ta też nie jest zła:)

ja też mogę po swojemu?

przez szybę-mrok
oczy krzyczą milczącym ustom
ból

wygnaniec szukający własnej drogi
z dala od bliskich

pod rozdartą szatą kryje się
rozdarty człowiek

stoi na rozdrożu z doświadczeniem u stóp
próbuje wydostać się z mroku sam


przepraszam:) Twoja wersja jest ok, ale się nie mogłam powstrzymać:)
zostań przy własnej, lub-jeśli chcesz-korzystaj z cudzych pomysłów:)
dopieść po swojemu i dawaj na górę:)

pozdrawiam cieplutko!!
ER

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Stukacz
      Uczucie

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Pamiętam mówiłeś, że tylko ja Że ponad wszystko, że po kres Mówiłeś… A muzyka smutno gra Tak smutno mi teraz jest   Pamiętam róże, uśmiech Twój Gdy mówiłeś… Teraz potok łez Z sobą sama toczę bój Mój uśmiech na zdjęciu sczezł   Dlaczego, gdy byliśmy tuż Ty w moje serce wbiłeś nóż   Już nie wiem, sama nie wiem jak Nie wiem… teraz tylko płacz i ból Tak smutno mi teraz, tak I gubię się w fałszu Twoich ról   Ile siebie ukryłeś przede mną Dlaczego nie powiedział nikt Że miłość nasza dla Ciebie – grą Na zawsze już mój uśmiech znikł   Mogłeś całym światem być Teraz trudno jest mi żyć   Zakochani, wszyscy mówili nam Wierzyłam, że Ty i ja to raj Teraz piosenkę smutną gram Daj mi choć nadzieję, daj   Ach, gdzie znikł serca żar Gdzie świetlisty oczu błysk I smutek nasz – to też dar U Ciebie i on znikł   Mogłam dać ci siebie – tylko to A między… kto był powiedz, kto   Tak trudno, gorzkie płyną łzy Nie mów nic, już nie Nie, to nie byłeś Ty Nie było mnie
    • Amber
      Lord Tim

      Przez Amber · Opublikowano

      @bazyl_prost   Dżin zapewne to działalność w.... poezji:) Pozdrawiam.
    • Wędrowiec.1984
      Refleksje o ciszy

      Przez Wędrowiec.1984 · Opublikowano

      @Bożena De-TreCiszy się dzisiaj, w rozwrzeszczanym i ekstrawertycznym świecie, w ogóle nie docenia. Cieszę się, że istnieją jeszcze osoby, potrafiące to robić.
    • Bożena De-Tre
      Refleksje o ciszy

      Przez Bożena De-Tre · Opublikowano

      Refleksje o ciszy   Niektórzy mówią, że przeszłość nudzi. Marzenia są passe. A ja myślę… Słowa, gesty buduje się latami i wtedy tworzą się obrazy.   Między życiem a wiecznością zamieszkają w nas i zapełnią pustki, których nie znamy, bo marzenia są jak domki, ziarnka maku z pozoru takie same, a każde ma ciszę swą i inną paletę barw.   Czasami piszę, żeby zabić ciszę. Tak jak zabija się zwierzę? Zapytałby Mistrz gdyby żył. Nie… Tą, która boli, gdy widzisz jak z gniazda wylatuje ptak, a skrzydła jego zbyt wątłe, by unieść się mógł. To cisza, do której wracam po ciężkim dniu.   Wracają projekty widma. Słyszałam o furgonach porąbanych ludzi i boję się. Moja cisza to mój dom, pojony nektarem, co różne smaki ma. Jest jak makówka. Ziaren w niej wiele, a każde jedno… jedyne… najdroższe.
    • Christine
      Legenda o Welesie

      Przez Christine · Opublikowano

      @Berenika97   Świetnie się czyta. Nie znam mitologii słowiańskiej, a teraz poznałam Welesa. :) Pozdrawiam.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...