.........

[Agnieszka_Gruszko]

świat spochmurniał
zmarszczyl czoło nieba
patrzac jak zabijam
swoje własne szczescie
chmury się wstrzymały
w podniebnych gonitwach
kiedy zrozpaczona
grozą przejęta
noż wbijałam w serce
zasnął
tak będzie śnić po wieki
ukołysany szumem
drzew
w tym starym lesie
otwartymi oczami
z zastygłym obrazem
mojego uśmiechu
tonem mego głosu
poszybuje wreszcie
wolny
zwrócona wolnoscią
stlowego noża
a ja...
pozostanę
na zawsze niezmienna
przytulona do zimnego ciała
trupa

[Agnieszka_Gruszko]

no własnie: .................

[Kai_Fist]

lekko i przyjemnie się czyta.
taki lekki mroczny klimacik.
koniec wiersza jest jak lodowa igła wbita w ucho.

[Mirosław_Serocki]

CYTAT (Kai Fist @ Jun 24 2003, 01:08 PM)

lekko i przyjemnie się czyta. taki lekki mroczny klimacik. koniec wiersza jest jak lodowa igła wbita w ucho.

Żeby nie powiedzieć, że w miejsce, gdzie plecy tracą swoją szlachetną nazwę
Ale ogólnie jest dobrze, chociaż czytalem lepsze wiersze Twojego autorstwa.
Pozdr.

[Seweryn Muszkowski]

Przypomina mi to poezję Morsztyna. :-)

Ładne, ładne.

Mam tylko ALE co do ąłęźćżźćź. Przydałoby się w niektórych miejscach. :-)
Bez polskich znaków, jakoś tak mam wrażenie... że rzuciłaś ten wiersz niechętnie.
Agnieszko szanuj nasz piękny język.:-))))

A co do tytułu, to ja bym proponował: ***(świat spochmurniał)
Te kropki, to też, jakieś takie nijakie.))

Pozdrawiam!

[Seweryn Muszkowski]

AAaaaaaa. Już wiem o co chodzi z tytułem. :-)))