Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

sklejał obrazy słowne
prze(do)nośnie
akcentował rymem rytm
szwajcarskim zegarem sylabizował

tęczową metaforyką kiczowatość
tak dla zmylenia oka-
leczył treść
biblio-zbiorową (po)etyką

podniebiennie przygwoździł ciało jezusowe
( -mowa-nie bierz-)
przyjął z duszą na ramieniu ręka świadka
w oczach kapłana oksymorony
i regułkowe pustosłowie

taśmowo do życia
w społeczeństwie
puentą amen i ...

krzyż na drogę

Opublikowano

przesadzone w tych zabiegach, duperelach. nieprzyjemnie się czyta - pomyslałem sobie że moze to nie jest wada, przeczytałem pare razy i niestety. nic mnie tu nie przekonuje.

Opublikowano

bez tych zabiegów słownych wiersz by stracił na przesłaniu które w nim chciałem zawrzeć
wadą teog wiersza jest to że nie jest na jedno czytanie
no cóż może to męczyć, ale mam nadzieję , że ktoś odkryje to drugie dno i po przeczytaniu nie będzie zniesmaczony


pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




"dalej nie dali"- a cóż to znaczy
może wać pan to wytłumaczy
bo w komentarzu brak jest krytyki
w kierunku autora dziwne przytyki
nic nie poradzę że teks jest azrozumiały
na wszelkie sugestie jestem wyrozumiały
lecz takie rymy się nie trzymają treści
widzocznie krytykowi się w głowie nie mieści
i przerasta go możność interpretacji
więc pisze komentarz tak dla abstrakcji

[pozdrawiam
Opublikowano

a mnie ten wiersz zainteresił bardzo ;)
no może i to męczące trochę, ale zgadzam się z Mackiem - ze bez tego wszytskiego wiersz by stracił na wartości... Mi się nawet podoba, choć cięzko się czyta
ja jeszcze poczytam, żeby się tiefer wgłebić ;)

Opublikowano

wiersz jest strasznie obrazowy, to prawda, stwarza pole do interpretacji, puenta wydaje się byc jasna.
Maciej lubi takie gry językowe, to fakt, no, ale tak to jest z ta poezją, jedni bardziej, inni mniej. Ja bardziej :)
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • podnoszę z ziemi  krągłą butelkę coca coli    nie miałem z tobą  żadnego uniesienia  już od roku    lody puściły  dziś jestem na medal nie słodzę       
    • @piąteprzezdziesiąteDziękuję :)
    • @piąteprzezdziesiąte Twoja wypowiedź to już prawie wiersz ;) dziękuję, zawłaszcza to z synestezją mi się spodobało - dokształciłem się ;)
    • Jeże się jeżą. A pan? Ja też się jeżę. Popatrzyła i odparła: nie wierzę.   Od kiedy patrzę — włos się we mnie jeży, jak gdyby tłum jeży ulicą bieży.   Od kiedy tor w Jeżowie już leży, w Makowie pozbyli się jeży.   Skróci się teraz kolejka do Maka w Makowie…   Od kiedy stacja powstała w Jeżowie, jeże mają tam stania zakaz.   Stoją teraz na straży dwa jeże, którym nie chciało się jeżyć do Maka.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Rzekuń przed pierwszą wojną   Irenka z Rzekunia    Pochodzę z biednych, ale głęboko religijnych Kurpiów, z okolic Rzekunia. Było nas czworo w domu: ja, moja młodsza siostra Danka oraz dwóch braci – Mietek i Jerzyk. Nasz najstarszy brat, Irek, wpadł pod pociąg i zmarł w dzieciństwie. To po nim dostałam imię Irenka. Matka na starość uciekała z domu i próbowała dojść na piechotę pod Ostrołękę. Miała samotne życie oraz trudny i nieprzyjemny charakter. Taka była Bronka. Nic dodać, nic ująć.   Mietek był światowcem i ulubieńcem rodziców. Ukończył dobre studia na kierunku elektryka, realizował poważne projekty na szeroką skalę i ostatecznie wyjechał do Stanów, by pracować dla Forda.   Z kolei Jerzyk słuchał matki i chciał przejąć rodzinne włości. Kiedy jednak zakochał się w dziewczynie, matka nie poparła tego związku. Jerzyk podupadł. Gdy zabroniła mu dostarczania obowiązkowych dostaw dla komunistów ("nie ma mowy, nie jesteśmy chłopami, nie płaciliśmy nikomu danin"), kilkukrotnie został przez nich dotkliwie pobity. Była to kropla, która przelała czarę goryczy. Nie chcę rozwijać tego wątku zbyt głęboko, by nie wyrządzić sobie szkody. Lata pięćdziesiąte bis mamy także dzisiaj.   W trudnych czasach ratowało nas to, że z Danusią byłyśmy ze sobą bardzo blisko. Razem poszłyśmy do Studium Nauczycielskiego. Ja skończyłam historię, a Danka nauczanie początkowe. Życie umilały nam słodycze, bo tata, który był kolejarzem, miał dużo kartek na  wyroby czekoladowe, więc kupował nam kruszony blok.   Tak przetrwałam okres okołowojenny i założyłam rodzinę z Jerzym. Jeździliśmy od miasta do miasta na Warmii i Mazurach, walcząc jako nauczyciele z analfabetyzmem. Życie było wtedy niezwykle ciężkie. Wynajmowaliśmy izby w wiejskich chatach, początkowo bez elektryfikacji i bieżącej wody. Uczyliśmy tak, jak to pokazywano na dawnych filmach – wbrew temu, co twierdzą niektórzy zagorzali konserwatyści, nie wszystko było wtedy kłamstwem.   To były czasy naszej młodości. Chodziliśmy na ryby, jeździliśmy na motorach, a Jurek w plenerze szkicował. Z rana zabieraliśmy termos z kawą zbożową, kanapki z jajecznicą i ruszaliśmy w drogę. Dla niektórych to były znienawidzone lata pięćdziesiąte i jest w tym sporo racji, ale po co po raz kolejny lać wodę na młyn?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...