Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

co z tobą?

Julia Zakochana
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Julia Zakochana

Julia Zakochana

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

upadłaś na śnieg machając rękami
i nogami wygniotłaś anioła
usta łapczywie chwytały płatki śniegu
turlalibyśmy się gdyby nie moje

przemakające spodnie sople drżały
od chichotów twoich nieuczesanych
włosów wychylających się spod czapki
tak głośno się śmiałaś aż zatrzęsło

bibułowym niebem i mną a teraz
zamarzłaś tajemniczo dygoczesz
z samotności zawinięta w jaśminowe
pajęczynki myśli których nie dajesz poznać





podziękowania za pomoc w warsztacie dla Eugen De :)

Julia Zakochana

Julia Zakochana

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



bibułowe niebo to bardzo luźne skojkarzenie :) wyobraź sobie: leżysz na sniegu, patrzysz w niebo, sypie, lecą duże lekkie płatki, bardzo gęsto... i ten widok własnie - nakładających się prawie na siebie płatków skojarzył mi się z bibułą :) heh.. /wiem, pewnie nikt by nie wpadł na to ze to o to chodzi, hehe :D )

Espeno i Ona Kot dzięki za komentarze :)
Oscar Dziki

Oscar Dziki

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



bibułowe niebo to bardzo luźne skojkarzenie :) wyobraź sobie: leżysz na sniegu, patrzysz w niebo, sypie, lecą duże lekkie płatki, bardzo gęsto... i ten widok własnie - nakładających się prawie na siebie płatków skojarzył mi się z bibułą :) heh.. /wiem, pewnie nikt by nie wpadł na to ze to o to chodzi, hehe :D )

Espeno i Ona Kot dzięki za komentarze :)

ja bym jeszcze na to jakos naprowadzil w tekscie. ale wiesz, podlug niektorych powinienem wywnioskowac to niebo z biografii, wiec moze nic nie rob:)

nie jestem zachwycony wierszem. miejscami topornie brzmi.

turlalibyśmy się gdyby nie moje
w ogole mam problemy z obrazowaniem sobie tego wierszydla. na przyklad jakos do mnie nie trafia jak sie tajemniczo zamarza, dygocze - szczegolnie, ze zaraz za tym stoi dookreslenie odtajemniczajace... no sporo tych metafor pobranych od kwiatkow

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...