11-09-01 (Anonimowy Herostrates)
-
Ostatnio w Warsztacie
-
yfgfd123 258
Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu.
Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.
Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy.
1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 88 odpowiedzi
- 1 889 wyświetleń
-
- 43 odpowiedzi
- 850 wyświetleń
-
- 43 odpowiedzi
- 800 wyświetleń
-
- 38 odpowiedzi
- 778 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 543 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez hollow man · Opublikowano
@Charismafilos Rozumiem, Bracie. Konsekwencją przyjęcia pewnego systemu jest zadawanie pytań i znajdowanie odpowiedzi wewnątrz tego systemu - i to dotyczy wielu postaw światopoglądowych - w tym mojej. Zdaje się, że pozostaniemy przy swoich zdaniach. Myślę, że XX wiek wykazał jak monstrualne może być zło projektowane na zewnątrz i wciąż mi w uszach brzmi ta wypowiedź C.G. Junga:Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
-
Przez Marek.zak1 · Opublikowano
Znam temat, rano mróz, śnieg czy deszcz trzeba było wyjść Pół roku temat odeszła moja druga bokserka. Pozdrawiam. -
Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano
92. Król bez królestwa (narrator: hypaspista) 1. A jednak ruszamy — poza granice sił, za cieniem Dariusza. 2. Gonić człowieka łatwo. Gonić widmo trudniej. 3. Bogowie lubią ludzi, którzy biegną mimo wszystko. 4. Nocą koń pada, a my pijemy z kałuż i śladów. 5. Na końcu świata smak błota jest taki sam. 6. Wieści o zdradzie. Król Azji stał się więźniem własnych ludzi. 7. Pościg przyspiesza. Nawet pył trudno dogonić. 8. Widziałem go z daleka — Persja mieściła się na jednym wozie. 9. Nie królewski orszak, lecz stado umierających. 10. W środku — Dariusz, z ustami pełnymi krwi i pyłu. 11. Podobno błagał o wodę. Nie słyszałem. 12. Ktoś zasłonił go płaszczem — ostatni dar od losu. 13. Mówią, że gdy Aleksander przybył zapłakał. Może. Nie widziałem łez. 14. Zanim odszedł, nakazał pogrzeb jak dla brata. 15. Braterstwo z martwym nic nie kosztuje. 16. Tak kończy się władza — w kurzu, który nie zna imion. cdn. -
.thumb.jpg.2a4c1fb1be2384bf2f494e0e37245a0e.jpg)
Przez aniat. · Opublikowano
Zatańcz ze mną, to nic, że pada deszcz. Najwyżej zmokniemy… od oddechu, od dotyku, od zmysłów. Bez słów. Zatrać się ze mną, póki pada deszcz. Potem się rozstaniemy w pośpiechu, bez obietnic, znów. Bez słów. -
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się