Fidiasz

[piotr_boruta]

Postanowiłem zostać rzeźbiarzem. Zapisałem się na kurs. Zakupiłem odpowiednie narzędzia. Różnego rodzaju dłuta; zagięte, proste, kolankowe, przeciw kolankowe, dłuto typu rybi ogon, noga psa, zakrzywione krótkie, długie i moje ulubione, typu ptaszek, służšce do rzeźbienia przerw między palcami rąk i nóg, przy odwzorowywaniu postaci ludzkich. Zresztą to właśnie, chęć stworzenia posągu na Wzór i Podobieństwo pchnęła mnie w tym kierunku. Pomyślałem, że tworząc dzieło z martwej bryły głazu stanę się podobny bogom.
Z wielkim zapałem rzuciłem się w wir pracy, godzinami ćwiczyłem techniki właściwego wydobywania kształtów. Kaleczyłem się i pociłem niemiłosiernie, zmagałem z twardą materią kamienia, która samą swą milczącą obojętnością zdawała się być głucha i nieczuła na wszystkie moje dźgnięcia, ciosy i razy, jakie jej zadawałem.
Po jakimś czasie byłem gotowy do stworzenia wiekopomnego dzieła i niczym Michał Anioł godzinami wpatrywałem się w potężną bryłę marmurowego kloca wykuwając w swej wyobraźni kształt przyszłej rzeźby. Wziąłem do ręki dłuto, młotek i zdecydowanymi ruchami rąk zaczałem piąć się po drabinie Jakuba na najwyższe szczyty Nieba. Kawały kamienia odpadały od skalistej masy niczym deszcz meteorytów, tworząc kupki gruzu w mojej pracowni. Sprzątając je po wielogodzinnej pracy dostrzegałem w nich naturalne kształty układające się czasem w przedziwne formy, przypominajšce góry, zwierzęta, twarze. Rozważałem wtedy sens przykazania, zakazujšcego twórczości jako obrazy majestatu. W gruncie rzeczy tkwi w tym ukryty głęboko sens, gdyż spotkanie z Bogiem może niejako nas uśmiercić. Nie bałem się śmierci. Zdawałem sobie sprawę z tego, czego się podjąłem i byłem w stanie ponieść wszelkie konsekwencje. Żyłem głównie swoją wizją, która dawała mi natchnienie była całym moim pokarmem.
Któregoś dnia, pracując niemalże bez wytchnienia szesnaście godzin z rzędu, gdy pierwsze fragmenty postaci zaczęły wyłaniać się z niebytu, nieopatrznie uderzyłem zbyt mocno w młotek, tym samym powodując uszczerbek w kształtującym się właśnie zarysie kolana. Zakląłem pod nosem siarczyście, gdyż chciałem osiągnąć doskonałość i jakiekolwiek odstępstwo od obowiązujących kanonów mogłoby zaburzyć wizualny efekt. Opuściłem dłonie w celu uspokojenia ciała i wróciłem uwagą do kontrolowania oddechu. Zgodnie z zaleceniem mistrza, który przekazał mi swoja wiedzę, miałem na powrót stać się jednocześnie narzędziem i kształtem, który niejako sam miał się wydobywać z grubej materii chaosu. Wyciszyłem umysł i powtarzając jak mantrę tajemne słowa swojego nauczyciela "Jestem narzędziem kosmosu. W ciszy i skupieniu kształtuję ład i harmonię tego świata, dac doskonały wyraz dziełu, które tworzę. Jestem narzędziem kosmosu, w ciszy i skupieniu tworzę ład harmonię..." Niemalże tańcząc i podskakując radośnie wbiłem się trans pracy, który wkręcił mię niczym oko cyklopu. Krążyłem wokół swojej rzeźby odstawiając pląsy świętego Wita i nakłuwałem je bezlitośnie w miejscach swego przeznaczenia. Wiedziałem, że to nie to, że przekroczyłem już Rubikon i znalazłem się na drodze, z której nie ma powrotu. Wściekłość ogarniała mnie od głów aż po pięty a ponieważ miałem przy sobie odpowiednie narzędzia mogłem dać jej upust i wyładować nagromadzone w sobie pioruny. Ryczałem jak lew, biłem się w piersi niczym King Kong, nie zważając na fakt, iż mogę się zranić, tłukłem siekałem na drobne kawałki wielką bryłę głazu pozbawiając ją swej twardości. Byłem niczym Dionizos opanowany destrukcyjnym szałem, lecz tak jak nigdy dotąd, byłem sobą.
Na sam koniec zmiotłem resztki drobnego kamienia do wielkiej kamiennej misy i starłem je jak w makutrze na drobny pył. Potem wstawiłem do szklanej gablotki i opatrzyłem napisem "Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz". Moja praca zdobyła wyróżnienie w kategorii instalacje, na osiedlowym amatorskim przeglądzie niezależnych artystów.

[asher]

Fajna zabawka, satyra na twórczość jak rozumiem :) Rubikon na pewno z małej?

[Leszek Baliński]

Czytało się płynnie. Zabawne zakończenie. Ogólnie - nieźle;)

Pozdrawiam

[Piotr Rutkowski]

Mnie się nie podoba. Kawa na ławę, wszystko podane wprost, narzucona interpretacja, brak klimatu ( a w opowiesciach o artystach, powinno być go jak najwięcej) tekst jest nudny, trzeba się zmuszać, żeby dobić do mety.

Jedna myśl pozostała mi w głowie, ale to juz slyszalem gdzies wczesniej. Artystą można nazywać kogoś, kto osiąga mistrzostwo w tym co robi, to prawdziwy artysta.

Przeciętnie.

[piotr_boruta]

Kubeł Zimnej Wody
Dziekuje Piotrze
:)
A celem usprawidliwienia, to bardziej monolog niż literacka forma, przeznaczony do scenicznego wystąpienia, stąd jego krótkość, by nie zanudzać widza opisowością.
A co do reszty, masz całkowitą rację.