Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Sobota

Luthien_Alcarin
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Luthien_Alcarin

Luthien_Alcarin

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

dziś klepie się po brzuchu
ziewnięciem i lewym okiem
zamkniętym

nie wstałam lewą nogą
do kawy
więc teraz mogę leniwie
kiwać stopami

to tak łydki domagają się
śniadania – sposób sprawdzony
w szóstym roku życia

panie Kartezjuszu
miał pan racje
w soboty carpe diem
to podstawa wdzięcznego ziewania

Tomasz_Biela

Tomasz_Biela

Opublikowano
Opublikowano

nie czuję go
być może dlatego ze jestem
jakimś tam obrzydliwym facetem
... może to był celowy zamysł aby napisać wiersz ziewający który nudzi ?

ale mimo że nie czuję to poczuję się do mojej wersyfikacji
co jak i bez czego mogłoby wyglądać


/

dziś klepie po własnym brzuchu
ziewnięciem i lewym okiem
zamkniętym

nie wstałam lewą nogą
do kawy
więc teraz mogę kiwać
obydwiema

to tak łydki domagają się
śniadania – w szóstym roku życia
sposób sprawdzony

panie Kartezjuszu
miał pan racje
w soboty carpe diem
to podstawa wdzięcznego ziewania

/

bywaj

Eugen De

Eugen De

Opublikowano
Opublikowano

dziś klepie się po brzuchu
ziewnięciem i lewym okiem
zamkniętym

nie wstałam lewą nogą
do kawy------------------usunąłbym to
więc teraz mogę leniwie
kiwać stopami

to tak łydki domagają się------------bez "to tak"
śniadania – sposób sprawdzony
w szóstym roku życia

panie Kartezjuszu miał pan
racje w soboty carpe diem------- chyba "rację" jeżeli jedna!
to podstawa wdzięcznego ziewania----- i bez "to"

Proszę posłuchać Pana Bezeta! Tylko ciąć i bez podpowiedzi Pana Bieli! Pozdrawiam.

Luthien_Alcarin

Luthien_Alcarin

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

zastanawiam sie nad tym- jakoś tak nie za bardzo mi wypełz ten wierszyk-wersje swoja zostawie (tzn zmiany-to cięcie), o ile wogole zostawie całosc (najbardziej prawdopodbna wersja- banicja na jakieś pół roku do szuflady:))

Dziękuje za wszytskie pomocne koemntarze
Pozdrawiam
Agata

Witold Marek

Witold Marek

Opublikowano
Opublikowano

"dziś klepie się po brzuchu
ziewnięciem oraz okiem
lewym zamkniętym

nie wstałam lewą
nogą do kawy
teraz mogę leniwie
kiwać stopą

domagają się łydki
śniadania – sposób sprawdzony
w szóstym roku życia

miał pan rację
panie kartezjuszu
w soboty carpe diem
- podstawa wdzięcznego ziewania"

?

:)

pozdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...