supłanie

[Gwyneth]

zasupłałam się

prawa ręka za lewą
supłała supły urojeń
o mnie tobie i nas

a ja nami się duszę
krzyczę i krztuszę
rozgryzam zębami
rwę

leżę rozerwana
cichnąca martwiąca
strudzona supłaniem

i tylko dłonie
ziewają znudzone
śmiertelnie

[Jimmy_Jordan]

no po co ten wers samotny pod tytułem? A rymy ni to rymy ni to nierymy, ale intencje dobre. Na przyszłość radziłbym pisać uprzednio przemyśliwszy konwencję.
Jimmy Jordan

[Gwyneth]

no cóż, ni to rymy, ni nierymy ; ) te podobnie brzmiące końcówki mają dodatkowo spajać wiersz. no wiesz, żeby ładniej brzmiał, melodyjniej. konwencja jest moja własna, taka miała być, nie inna. a pierwszy wers? określa stan podmiotu lirycznego, temu właśnie służy.
pozdrawiam,
Gwyn

[Jimmy_Jordan]

Sory, może faktycznie się zapędziłem z tą krytyką...Ale, nie zmienia to faktu, że całość taka niedopieszczona, niedbała, dlatego odniosłem wrażenie, że bez pomyślunku.
Jimmy Jordan

[Messalin_Nagietka]

Gwyneth - z supłania można więcej wydusić,
wiem, że istnieje taka japońska sztuka
wiązania sznurem, może coś o niej wiesz?
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Witold Marek]

Wrażenie, jakby pozostawiona samej sobie metafora tak ściśle i zazdrośnie ukryła w swoim gąszczu pożywne jądro, liryczne meritum, że odbiorcy pozostaje chyba tylko odbijanie się od homogenicznej osłony i nasłuchiwanie (głównie w sobie samym) jedynie odległego pogłosu. No ale to tylko pierwszy odbiór, wydźwięk i pozór :) Ornament momentami niezły – ale chciałoby się znaleźć jakiś fantom między tymi splotami, położony cień, odebrać ów tekst jako naczynie wyczekujące. Nie znajdując – sugerowałbym, niebawem czy kiedyś.

Pozdrawiam.