Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Podobają mi się dwa pierwsze i dwa ostatnie wersy.
Niestety : ,,wspomnienia gorące'' czy ''napięta jak struna'' są już mniej oryginalne.
Rymy radziłbym wyrzucić, bo nie są za fajne(odmiana przez przypadki)
Wersyfikacje też bym zmienił, ten jednosłowny wers nie wygląda i nie brzmi za dobrze.
Może po prostu w jednym wersie napisać: ''napięta jak struna''?

Pozdrawiam Ciołek

Opublikowano

ojojoj, bardzo słabieńko. Wiersz asylabiczny (a średniowiecze już nam się skończyło dosyć dawno)... środek - jak rzekł poprzednik, oklepany do granic. Zgrzyta mi to krojenie chwili na minut tysiące, bo jest nielogiczne - chwila to jakiś nieokreślony okres czasu (na ogół krótki), minuta to już zupełnie ściśle określony czas; pomijając tutaj niekonsekwencję filozoficzno-matematyczna (jak można coś niekoreślonego dzielić na równe określone części), pozostaje logiczna (bo tysiąc minut to jest już ponad szesnaście godzin, a tysiące minut to kilka, za przeproszeniem, dób - trudno taki okres czasu nazwać chwilą).
No i tematyka siakaś taka... błaha...

Opublikowano

Do sceptik - za dużo w Tobie logiki, kto powiedział, że w poezji należy się jej doszukiwać? W poezji raczej można sobie pozwolić na pewną dowolność. Zastanawiam się, czy trafiłeś do odpowiedniego działu, bo wybacz, ale to nie miejsce na matematyczno-logiczne wywody i obliczenia...
Przykro mi, że nie trafia, trudno.

Opublikowano

Odnośnie Walentynek - ja nie uznaję tego komercyjnego, amerykańskiego "święta". To że wrzuciłam ten wiersz akurat w tym czasie, to czysty przypadek. Ciekawe, czy gdyby pojawił się 2 tygodnie później, ktoś napisałby w ten sposób? Podejrzewam, że nie.
Pozdrowienia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • kiedy niebo jak ołowiany wór w krwisto tłumi wrota spiętrzonych głów gdy z cienia niemrawy odór rodzi ból barbarzyńsko się wolno wlecze w rów kiedy powietrze nabiera stęchlizny nabrzmiałej skąd umiera chciwość ten parszywy wróg jak pajęcze myśli w złość zaradcze chyli się to w chwałę rozwesela swą twarz o kamienny róg gdy słońce z zaćmienia robi więzienie i kraty nabierają ostatnie tchnienie zapomnienia i na sztormie w swe sidła rozprzestrzenia swe cierpienie żywy diament co mieścił swe padliny ze zranienia krzyże nagle z uskrzydloną ponętnością się zwalniają posyłając wątły cios anioła jak poganie co od czeluści się to drwiną a zmagają i nocami narzekają na los kościoła a w belce oko zaś spleśniałe w bezludnym dźwięku ktoś tu jęczy w mojej twarzy schyłek znów przegrałem mieczem zatykam groźny lęk co dręczy
    • Opłakuj, Córo królewskiego rodu, Hańbę Pana, królestwa upodlenie; Ach gdybyż te łzy, z twojego powodu Mogły ojca twego zmyć przewinienie!   Opłakuj - bo twe łzy są Cnoty łzami Dość się już wyspy nasze nacierpiały; I niech ci te łzy długimi latami W Uśmiechach Ludzi będą się zwracały! -   I Byron: Weep, Daughter of a royal line, A Sire’s disgrace, a realm’s decay; Ah happy, if each tear of thine Could wash a father’s fault away!   Weep – for thy tears are Virtue’s tears Auspicious to these suffering Isles; And be each drop in future years Repaid thee by thy People’s Smiles! –   Tym razem wiersz jest polityczny. Ową płaczącą damą jest Charlotta Augusta, córka Króla Jerzego IV, która będąc gorącą zwolenniczką Wigów rozpłakała się, widząc jak jej ojciec, wtedy jeszcze jako Książe Regent, publicznie poniża Wigów w osobach lordów Greya (tak, Earl Grey) i Grenville'a. Incydent miał miejsce w Carlton House, 22 Lutego 1812 roku. Charlotta miała wtedy lat 16 i wszelkie szanse na zostanie wyczekiwaną królową po swym bardzo nielubianym ojcu, lecz zmarła w połogu w 1821.  Co do wiersza Byron przez dwa lata ukrywał swoje autorstwo, ale w końcu nie wytrzymał i się przyznał do - było nie było - zdrady stanu. Miał szczęście, że sam był lordem. Hm, nabrałem dziwnej o tej porze ochoty na herbatę.   
    • @KOBIETA Progi, nogi, polskie drogi, na rozpędzie.. po krawędzie?    "Gdybyś tylko chciał"..   Bilet do Poznania kup, wybierz jedną z dróg, tu czeka każdy cal, za sennym progiem — tchu
    • @hollow man Cóż, dzięki za komentarz. 
    • @Berenika97 Intuicyinie wyczuwam, że musi istnieć łydka z przyprawioną gębą. Ale to na ogólnym poziomie - bez dowodów w wierszu (to zresztą byłoby ryzykowne) ani komentarzach (ufff... chyba wybrnąłem) :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...