Ósmy dzień tygodnia

[wianeka]

Poezja w człowieku
rozprzestrzenia się jak choroba
z roku na rok coraz bardziej
widać jej objawy
z początku tylko czasami
moment zadumy rozmyślania
takie rzadkie dziwactwo

powoli wkrada się i zaczyna
przejmować władzę nad osobą
poetą
w poetycki sposób
jest z niej niezła dyplomatka
potrafi z krzesła
stworzyć piękną metaforę
a sytuację oblec w słowo stosowności

Osoba zainfekowana
kiedy już pogodzi się z faktem
nieuleczalności swej choroby
dojrzeje
powolutku
na paluszkach
z mysim tupotem dostrzega
jakąś lukę
pomiędzy
śniadaniem a kolacją
poniedziałkiem a wtorkiem
modlitwą a snem

to wtedy rodzi się w nim
ten Ósmy dzień tygodnia
ukryty między wyrazami codzienności
siedmioma swych braci
najmłodszy rozpieszczony
dziecko wybranych
bardzo kapryśne

Kiedy Poeta
w dniu końca dni
robi rachunek żywota
dziękuje chorobie
że przedłużyła mu życie
tak.....o jeden dzień roboczy

[Ewa Rajska]

ładnie opisane coś, co wiem od dawna:)
może troszkę długo..
i tak na początku odrobinę mi nie gra:
"przejmować władzę nad osobą
poetą
w poetycki sposób
jest z niej niezła dyplomatka"

nie wiem, po co ta osoba, chyba zbęde słowo, albo raczej poeta jest zbędny, bo wszyscy wiedzą o kim mowa, a w następnym wersie się powtarza. kolejny wydaje mi się oderwany, tak jakby podział na strofy był przypadkowy.

ale życzę powodzenia w dalszym pisaniu!!
pozdrawiam cieplo!!
ER