Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kupa - gdzie jest?


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

ognisko już się dopalało
zimno mróz i wszędzie biało
Telesfor ruszył za potrzebą
trzeba schować się za drzewo

pobiegli za nim kumple jego
wzięli łopatę tę od śniegu
Telesfor zaczął robić kupę
łopatę podstawili mu pod d..

jak tylko Telesfor odchód wydalił
łoptę z odchodem szybko zabrali
gdy skończył zaczął wciągać spodnie
poczuł się lekko i swobodnie
ciekawe jak przez ramię spojrzał
tego co zrobił jakoś nie dojrzał

wytrzepał nogawki spodnie zdjął z zadu
nigdzie nie było po odchodzie śladu
a kumple w krzakach sprawcy ''grzechu''
mieli ubaw po pachy i kupę śmiechu

Opublikowano

ten Telesfor / nigdy nie chodził do latryny
to szczęściarz / chodził za drzewo jako jedyny
nawet mu / w głowie nie było by gdześ latać
nocnik / z przyjemnością zastąpiła łopata
sługi / przestali zajmować się sprzątaniem
dają / koledze nauczkę takim żartowaniem
widać / że zrozumiał i się już poprawi
że ma / nauczkę i za drzewem odchoda nie zostawi
jaja / na kolację słoneczko usmaży....

Opublikowano

brzuszek napełniony już na lata całe
kotek i dzie wuszka takie strawne nie są
reszte życia pewnie na leczenu zejdzie
a całe leczenie takie tanie nie jest
i pewnie trzeba będzie znów ptrząsnąć kiesą

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...