arbiter cudów

[Ewa Emmerich]

pod wpływem pstryknięcia palcami
gaśnie światło
z mroku wyłania się śmieszny arbiter cudów
w zabawnym kapeluszu i spodniach
rozbłyska sztuczna tęcza po całym pokoju
człowieczek kiwa zgiętym paznokciem
przyciąga ku sobie wyciągniętą gałąź ręki
ludzie siedzą z twarzami bez wyrazu
czy kiedyś któryś mrugnie okiem?
w cyrku pod czaszą tańczą balony
kolorowe męczące gumowe głowy nabite w butelkę
uśmiechają się – płaczą – krzyczą
ponad przeciętność targane przez wiatr
a u ich sznurków publika przygwożdżona do krzeseł
niema z rybimi oczami
do których arbiter przybliża swą wielką głowę
szelmowskie wargi wysadzane zepsutymi złotymi zębami
a potem powoli oddalają się zgodnie z ruchem kamery
arbiter cudów – nędzny mnich świątyni ameryki
z pękiem coraz to nowych balonów
sztucznych kolorów namalowanych wyrazów twarzy
arbiter cudów przebiegłym wzrokiem
zachęca wprost ze szklanych telewizorków
puste oczy zahipnotyzowanej publiki
arbiter cudów pęka ze śmiechu

[Mari Paz Jimenez Luque]

Ja zrobiłabym z tego performance (czyt. skecz).

[Lady_Supay]

Ciekawy pomysł, bardzo słabe wykonanie.
sztuczna tęcza, zgięty (???) paznokieć, gałąź ręki, męczące gumowe głowy nabite w butelkę, szelmowskie wargi wysadzane zepsutymi złotymi zębami - to tylko kilka wyrwanych chwastów. Grządki trzeba pielić i dbać o ogród, wtedy zakwitną kwiaty.

Pozdrawiam