nadzieja

[KrainaLatarek]

komety kaleczą niebo w podniebienie
kraciaste łaty cerują wiatr na drzewie
sam już nie wiem
czy po motylach zostały tylko kolory
czy to zostały już tylko motyle

świat to za mało by powiedzieć ‘nie wiem’
zarazem zbyt wiele by wiedzieć wszystko
jest za mały dla dwojga ludzi
i zbyt ogromny by żyć samotnie
samotnie deptać słońce w kałuży

pomiędzy dwoma twarzami
jest przestrzeń nie-do-odgadnięcia
pomiędzy dwoma stopami
równowaga umysłu
a gdyby tak zachwiać się ?

może twarz znów wyląduje na dłoniach
komety znów okaleczą życzenia-marzenia
wiatr będzie świszczał przez dziurawe serca
może świat to za mało może też zbyt wiele
a ja…

nie zawaham się
zawiesić stopę na ramieniu
skoro co mrugnięcie powiek
powraca nadzieja

[Fabrycjio]

Nie mam pytań. Dla mnie jak zwykle rewelka.

[kalina kowalska]

wiersz przynudza, nie ma w nim czegoś co wciągnęłoby mnie, zadziwiło, wzruszyło losem samotnych i jakaś taka bez nadziei jest ta narracja
(czy nie powinno być dwiema stopami, twarzami...?) - trzeba sprawdzić
ale bardzo podoba mi się "po motylach zostały tylko kolory"
:)

pozdrawiam

[M._Krzywak]

wcześniejszy wiersz był zdecydowanie lepszy :)
pozdrawiam.

[Lady_Supay]

kraciaste łaty cerują wiatr na drzewie - brzmi mi jakoś nielogicznie,

pomiędzy dwoma twarzami - dwiema, to samo ze stopami,

i trochę przegadany.

Poza tym, może być niezły kawałek.
Pozdrawiam.

[Archie_J]

Komentarze rozbieżne, a ja jestem po środku, bo nie wiem czy bardziej mi się podoba, czy bardziej nie podoba.
pozdr
Ariel

[Ona_Kot]

nudny tekst z błędami
i niezrozumiałymi frazami:
kraciaste łaty cerują wiatr na drzewie
i ta na przykład:
zawiesić stopę na ramieniu

można by było znacznie lepiej napisać np ten fragment:
sam już nie wiem
czy po motylach zostały tylko kolory
czy to zostały już tylko motyle usuwając podwójne "tylko" i proszę:

sam już nie wiem
czy po motylach zostały (jedynie/wyłącznie/same) kolory
czy to zostały już tylko motyle

pozdrawiam

[Letnia sukienka]

Krzysiu,
miło znowu cie czytać.
ogromne tak :]

lucy

[Dariusz Sokołowski]

Ostatnia zwrotka ratuje wiersz od nędzy obrazotwórczej. Możnaby szybciej sprawniej. Widać napracowanie. Uważaj na skojarzenia i motywy, które się wpycha częso na siłę do wierszyka. One zaburzają często jego jasność. A kalamburów nam nie trzeba, przy tak ładnym temacie. Jest subtelnie i z gustem. Brakuje jednak ostrza. Żeby się skaleczyć lub wyłuskać klejnot poetyckiego porozumienia.