Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

sangwiniczny temperament
prowokujesz uparcie
stale przyjmując pozę zabawy

a to wcale prawdą
iż gubię wszystko w pamięci
fakt - bałaganię tam sporo
lecz wiem gdy bolało do krwi

im głębiej się wpijasz
tym łatwiej uniewinniam
ale wszystko ma kres

Opublikowano

nie wiem czy coś wnosi pierwszy wers, bez niego wiersz by nie stracił na przesłaniu, a w ten sposób nie odstraszyłaś byś osób, które nie rozumieją
boi wiersz rzeczywiście ma klimat i za słowami kryją się ciekawę obrazy, więc odemnie plus
chociaż ja holeryk

nisko się kłaniam i pozdrawiam

Opublikowano

zacznę od tytułu, bo mi się spodobał - świetny neologizm
jeśli chodzi o tekst - nie jest bardzo źle, ale do bardzo dobrze bardzo dużo brakuje ;]
przede wszystkim druga strofa z pamięcią - jakoś stale przewija się ten motyw - niekoniecznie w takiej formie, ale czuję przesyt
i jeszcze to: wszystko i ja (jak wszystko to wszystko)
- czekam na lepszy tekst pod tak wyśmienitym tytułem

pozdrawiam

Opublikowano

wers ostatni nie? i macie właściwie rację... zbędny

wers pierwszy też nie? nooo nie wiem :) słowniki to chyba rzecz dość powszechna?

ciekawe obrazy w oczach choleryka :) bardzo się cieszę

tytuł! Kocico ja jestem w nim absolutnie i bezkrytycznie zakochana :) świetnie, że nie tylko mnie cieszy :)

pamięć - pomyślę co by tu zmienić

Dziekuję wszystkim, pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Pochmurne lato  Kapryśna aura    A ludzi i tak tłumy    Tylko ptaki nie  Śpiewają już    Swoich miłosnych  Pieśni o 3 w nocy 
    • Tego naszego nie rozwinęliśmy w coś poważnego, o właśnie, poważnego, a szkoda, a szkoda.   La Bastide, 23.07.2026r.
    • Biegnę szybko po lesie bez drzew, ratując wszystko,  co jeszcze jest.   Łapczywie chwytam ostatki żywota. Każdy zamykam w bez klamki wrotach.   Chronię jak potrafię, troszczę się o każde. Za głowę się łapię, jednocześnie je miażdżę.
    • Na pewno.   Pozdrawiam.
    • "Him never stopped loving her. But the pain it cause him was too much to live with but not enough to cause him to die."   "Tragoedia Amoris Nimii"   Historia ta o człowieku bez serca, Zbyt wrażliwa dusza to jego morderca, Miłość jego granic żadnych nie znała, Przez to ocean cierpienia poznała.   Dla niej poświęcił całość swej duszy, Przyjął klątwę, cierpienie katuszy, Był gotów dla niej spalić cały świat, Złoczyńcą zostać, by ocalić swój kwiat.   Ona kłamstwem pięknym go karmiła, Jego emocjami, sercem długo się bawiła, Aż w końcu pewnego, chłodnego dnia, Zdradziła go, rozbiła serce na dwa.   Jedno, wciąż miłością do niej wypełnione, Drugie nienawiścią splamione, skrawione, Z czasem w jedno znów się złączyły, Do swej mogiły zbyt szybko toczyły.   Stracił on wszystkie swe emocje, Nadzieje, zaufanie, życie beztroskie, Okrucieństwo nowym jego panem, Zło jego jedynym, wiernym fanem.   Ideały duszy jego wraz z honorem, W pustce były, gdy został potworem. Serce swoje wyciął i zamknął na zawsze, W skrzyni utopił, zapomniał prawdę.   Serce niegdyś do miłości zdolne, Kamieniem obrosło, już nie jest wolne, A pod nim do niego kłódka powstała, Po kluczu się tylko jedna myśl ostała.   A jaka w tym jest tragedia straszliwa, W tym jak skończyła jego dusza wrażliwa? Bez serca życie staje się przeszłości cieniem, Śmierć jego jedynym wybawieniem...      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...