Z rozmów z Jakubem - Dom

[Tomasz Pietrzak]

...bo szukałeś idealnych ścian, sufitów, dachów, przekątnych
i okien przeciętych w pół. Szkła, za którym pusty pejzaż
i ty - w tym pudełku ciasnym na nie odetchnięcie czy ziewnięcie
choćby znudzeniem.
Co innego zamieszkać w człowieku.
Poznawać jego nierówności, przewracać się w nim z boku na bok
i wsłuchiwać w każdy pojedynczy, ciężki oddech. Corannie być
Wergiliuszem rutyny; zmywanie, ścielenie łóżek, golenie się,
i przekręcanie klucza dwa razy. Jak ogromne ma to znaczenie!

To jak bycie tlenem co trzyma wszystkie cząstki w porządku. Razem –
łączyć atomy tego słowa i krążyć z nimi po orbicie serca. Sprawiać,
że ściany silniejsze, rytm bardziej regularny i dom - tak przecież kruchy -
cieplejszy, bliższy. Jakubie, znasz już odpowiedz. To pozwala wstać

o siódmej i powiedzieć; Warto. Patrzeć jego oczyma jak zapełnia się
pejzaż, jak drzewa podchodzą i powoli się w nie wrasta włosem,
koniuszkami palców, chorobą i całym ciałem. Nie zauważa się wtedy
pękniętych ścian, zawilgłego tynku bo to, co trzymało - trzyma.

[jacek_sojan]

wiersz godny rozmowy z Bogiem, bo od niego wszystko - i talenta!

[Letnia sukienka]

dokładnie zgadzam się z przedmówcą :)

mig, mig
i mnie nie ma ;)
l.u.c.i