Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Czwarta rano

Olga Burian
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Olga Burian

Olga Burian

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Ja mam otwarte oczy,
ty masz otwarte oczy,
uparci i trzeźwi
milczmy.

Ciemność nas odludnia.
Nie widać krawędzi naskórka.
To wszystko co jest, było nami
jest jednym.
Niczym.

Śpisz? Nie śpisz, jest czwarta.
Znów pojedynek milczenia.
Cisza uszyta na miarę
na taniec z boku na bok.

Godzina co nie zna słońca.
Echo i cień innych godzin.
Oczekiwanie na cud,
który co noc nie nadchodzi.

Nechbet

Nechbet

Opublikowano
Opublikowano

skojarzyło mi sie z SDM i "czwarta nad ranem może sen przyjdzie"a jesli chodzi o wiersz to srednio mi sie podoba, ma niezle momenty ale jako calosc nie robi na mnie szczegolnego wrazenia, choc jest ladna, ale tylko ladna:)

Ciemność nas odludnia.
Nie widać krawędzi naskórka.

te dwa wersy naladniejsze zdecydowanie:)
pozdrawiam serdecznie:)

Oscar Dziki

Oscar Dziki

Opublikowano
Opublikowano

Siedzimy sobie z jasiem i czytamy wiersze na głos, na kabotyńską modłę, aż do tego. Jest niezły z "przykrością stwierdzam". Kilka ciekawych zestawień, chociaż "bitwy na milczenie" już były nie raz to tu to gdzieś indziej.

Luthien_Alcarin

Luthien_Alcarin

Opublikowano
Opublikowano

dobry dosyć-bez fajerwerków, ale dobry.... tylko dwa pierwsze wersy mi zaspiewały w głowie:
"Ja mam otwarte oczy,
ty masz otwarte oczy,
przed nami siódme niebo
Niebo!" oczywiście na melodie :ja mam 20 lat....no i to troszke mi popsuło odpowiedni nastroj do czytania:D

Pozdrawiam
Agata

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...