Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

o bezkobiecie

Miłka Maj
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Miłka Maj

Miłka Maj

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

za bezmiar jadu gębą zapłacisz
ulotność twojej myśli
omamia na chwilę toksyczna
spustoszy najtwardszy
głaz ocuci henoteizmem ego-
-centryzmu twego rozumu
nikt nie wyleczy

i na cholerę inteligencja gdy serce pęka

Jacek Mucha

Jacek Mucha

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


... po to aby zrozumieć, tak mniemam. Została dokonana pewna analiza pewnej isotki, i za to plus. Zdecydowanie jednak nie podoba mi się ton utworu. Ogólnie średnio to wszystko pasi :) Ale to tylko moje subiektywności :)
Pozdrawiam.
Miłka Maj

Miłka Maj

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


... po to aby zrozumieć, tak mniemam. Została dokonana pewna analiza pewnej isotki, i za to plus. Zdecydowanie jednak nie podoba mi się ton utworu. Ogólnie średnio to wszystko pasi :) Ale to tylko moje subiektywności :)
Pozdrawiam.

niestety Jacku, tu Cię rozczaruję, nawet przy tak ogromnej swojej wiedzy i inteligencji ONA nie ma ludzkich odruchów, dlatego też ton wiersza jest taki a nie inny. Smutne ale prawdziwe.

Dziekuję wszyskim za komentarze i pozdawiam ciepło/ V
Jacek Mucha

Jacek Mucha

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


... po to aby zrozumieć, tak mniemam. Została dokonana pewna analiza pewnej isotki, i za to plus. Zdecydowanie jednak nie podoba mi się ton utworu. Ogólnie średnio to wszystko pasi :) Ale to tylko moje subiektywności :)
Pozdrawiam.

niestety Jacku, tu Cię rozczaruję, nawet przy tak ogromnej swojej wiedzy i inteligencji ONA nie ma ludzkich odruchów, dlatego też ton wiersza jest taki a nie inny. Smutne ale prawdziwe.
(...)
Zrozumienie nie oznacza przejścia na ludzkie odruchy. To prawda. :(
Miłka Maj

Miłka Maj

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Jest zmięty i upchany jak osoba, którą przedstawiłam i nic na to nie poradzę, że ciężko JĄ przetrawić :(
Wiedzę można nabyć, erudycję również a inteligencję trzeba mieć, by szlifować oczytaniem.
pozdrawiam/V

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...