Z umieraniem do odzysku

[Gość]

„ulicami co świat mi zamknęły na rygle
na dworzec i przez kolejowe tory
chodziłem cichy i wystygły
gdzie kiedyś żywy chodziłem upiorem”


kiedyś byłem przekonany (że już)
umarłem z głową roztrzaskaną
o wiatru szelf

sądziłem że nie żyje (jak to)
andrzej nie żył, w surducie
był nocą pociętą
bliznami światła latarni

epitafium jednak nie mogło być
wierszem zgniecionym ptakiem
papieru

nie przeczytałem tekstu
tego co m a ł y m d r u k i e m
dzierga niewidzialność

myślałem żem już martwy (lecz)
zostałem odzyskany !
każda moja myśl w innym
pojemniku

dowiedziałem się że
jestem wtórny w koszu
na tworzywa sztuczne

a niebo nie miało
odwagi rozedrzeć szat
błyskawicą

okształciłem się w puszcze
na muskulaturę, serce
zmieniłem w gwiazdę ziarnka
piasku

szkło wrzuciłem z krwią
do bezdennego pojemnika
tworząc witraż

nawrócony czuje się
tak dobrze zakonserwowany
w bandażach ciszy jak
mumia

teraz
panowie informatycy
odzyskują mi upiora
z mojego twardego charakteru

programami anty-kastetowymi
lutują żyłki rtęci
każdego włosa

po dializie dnia i nocy
i uszytej na mą miarę
ekshumacji

zasiadam do stołu
by grać w karty
z lekarzami tasuję
talię twarzy nie patrząc

na ręce-żyję.

10 Stycznia 2006

[Janusz Ronaldinho]

takie długie. nie mogę tyle czytać wierszy. ide na trening

[Gość]

Obierania ziemniaków ?