złodzieje uczuć

[gonzo]

Jaskrawym światłem poranka został oślepiony
Stojąc u boku, ciała zmarłej żony,
W uczuci żalu jego dusza się śmieje
Straceni jesteście uczuć złodzieje


co to za ludzie którzy sami siebie nie rozumieją
jak kurzem na wietrze, uczucia rozwieją
na pogrzeb siebie przychodzą szczęśliwi
o życia pogardo i losie szczęśliwy


sprawy sobie chyba z tego nie zdają
że czując zwycięstwo w zasadzie przegrywają
że płytkie ich wodospadu bycie
oszustwem zdradą i kłamstwem plugawe życie


Obrzydzenia krzyk się ze mnie wydobywa
Jak potwór gdzieś we mnie od środka rozrywa
Hieno czyjś uczuć powiedz co czujesz
Gdy serca kawały głupotą wyszarpujesz

[Lady_Supay]

Łomatko! I rym, i rytm, i pisownia, i środki stylistyczne - ratunku!
Przeczytaj to sobie na głos, a później jeszcze raz, i znowu, aż zrozumiesz, o co mi chodzi.
Pozdrawiam

[Eugen De]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To wszystko takie patetyczne, a przy tym nie bardzo gramatyczne! Raczej na swój pogrzeb, a nie na "pogrzeb siebie", bo pogrzebać sobie można tam i tu np. w zębie.Te spazmy, prawie rozhisteryzowanej dziewicy" obrzydzenia krzyk, potwór rozrywający, hiena uczuć...i tak dalej!
Jest słowo "czyjś", ale nie w takim uzyciu np. czyjś szalik, ale uczucia czyjeś więc "czyichś", ale to trudne fonetycznie słowo. Radzę zaglądać do słownika!Pozdrawiam.

[Ona_Kot]

byki, patos, i to, co już wymieniono wcześniej
badziewie, nie wiersz

przykro mi,
pozdrawiam