Kwint Esencja Kiczu

[Sceptic]

Płaczę.
Śmieszne, nieprawdaż?
Siedzę i płaczę.
Zupełnie jak w filmie.
chlip. chlip.
Łzy mkną jak wesołe strumyczki
po pagórkach policzkowych
z błękitnych oczu
spływają w błękit oceanu

że niby ocean rozpaczy
ale jaki tam ocean
morze najwyżej. jeziorko.
ot, sadzawka.
bo co mogą te dwa cienkie strumyczki

że niby chcę się zmienić w skałę
jak ta z mitu, co jej dzieci zabili z łuku
ale w jaką tam skałę
w głaz najwyżej. w kamyk polny.
ot, w ziarnko piasku.
bo co ja mogę sam taki maleńki

że niby chcę już umrzeć
ale jakie tam umrzeć
usnąć najwyżej. zdrzemnąć się.
ot, zmrużyć oczy.
bo co znaczy te parę lat życia

ale cały jestem pewny
że ten mój płacz taki smutny
że taki tragiczny
a on przecież taki śmieszny
że umrzeć można od śmiechu

I tak sobie siedzę i płaczę
i sam już nie wiem nad czym
chyba nad tym mlekiem
co rozlało się wierszem
co papier zbrukało słowami.

[stanislawa zak]

wiesz, podoba mi sie ten wiersz,
tylko dlaczego mleko bruka słowami kartkę? taka jego rola? zła?!

[Sceptic]

to chodziło o "płakać nad rozlanym mlekiem", czyli że niby nad wierszem, zresztą... wiersz jest w zamierzeniu kiczowaty... a jakieś propozycje zmian może w takim razie? wywalic mleko czy zmienić...

[stanislawa zak]

nie, nie wszystko w porządku, ja tylko tak,dla dyskusji, pa!