****

[Mirek Mazur]

Jakby to było gdyby chociaż raz
Coś dobrego mi się przyśniło
Coś, po czym nie musiałbym
Budzić się zlany zimnym potem
Żebym nie rozmyślał nad sennym koszmarem w ciągu dnia...

Nie obawiać się zasnąć
Nie bać się przekroczyć granicy
Między jawą a snem
Gdzie czyhają poczwary wyłażące spod powiek
Pełznące oślizłym cielskiem po poduszce

W dzień koczujące za ramami obrazów
Wciśnięte między ściany, a meble
Wyłażą po zmroku, turlając się po podłodze
Inne zawieszone pod żyrandolem
Obserwują wnętrze pokoju
Wraz z łóżkiem i eksploatującym je biedakiem.

Z zapartym tchem wyczekują chwili
Kiedy powieki opadną na dłużej niż ułamek sekundy
Gałki oczne wywrócą się do góry nogami
Tętnica szyjna zacznie pulsować mniej intensywnie

Kiedy zacznę odpływć powoli
Z nadzieją na spokojny
Nie niszczący psychiki odpoczynek

I to jest ta chwila, kiedy mój spokój-
Człowieka zirytowanego wszystkim
Otwartego na każdą możliwość oderwania się od rzeczywistości
...się kończy

Wtedy to maszkary rozpoczynają taniec
Pełzają po twarzy, szepcząc do ucha
Niecenzuralne wyrazy,
dostają się przez nie do mózgu
Kosmatymi nóżkami drażnią delikatne żyłki sieci neuronowych
Podłączając się bezpośrednio do rdzenia kręgowego

Przejmują kontrolę nad uczuciami, marzeniami, pragnieniami
Dyktują myśli samobójcze,
Wyrywają z korzeniami nadzieję na lepsze jutro
Kradną dobre wspomnienia z poprzedniego dnia
z zeszłego roku i z czasów gdy nie musiałem się jeszcze golić

Moje oczy stają się ich oczami
Widzę pod powiekami wirujące obrazy przetaczające się
Po moim umyśle jak tabun rozszalałych koni
Które odpływają tak samo szybko jak się pojawiły

Prawdopodobnie przez pomyłkę zostawiają tam także pozytywne uczucia
Jednak nigdy nie mogę ich zapamiętać i ciągle je gubię...

28.06.2005

[Strange World]

bardzo średni