Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

O! Tu jesteś!
Gdzie się chowasz!
czy mnie jeszcze kochasz?
Proszę przystań, zostań, kochaj,
proszę, proszę już nie szlochaj.
Chodź tam do parku,
nie łam mi karku.
Powiedz co ci leży na duszy,
twoje spojrzenie mnie zaraz utuczy.
Takie słodkie,
delikatne i wiotkie.
Skowronku prześliczny,
twój urok jest liczny.
Powiedz, powiedz czy mnie kochasz?
-Kocham cię w deszczu, w słońcu, w zimie, na wiosnę i w lecie,
w pełnym barw świecie na palacie.
-Ach! Dlaczego teraz mi to mówisz.
Czemu moje serce czasem smucisz...
Teraz ja CIĘ kocham,
kocham cię w wałkach i pidżamie,
bo oddaje serce tylko mojej damie.

Tak wyznawali sobie milość wierną,
czynną, piękną i nie bierną.
Wkrótce potem wzięli ślub.
Wódki nie było tylko mleko i miód.
Goście bardzo się cieszyli,
i oczami panną młodę mierzyli.
Tak też żyli wieków jeden,
później trafili do ogrodu Eden.
Śmiertlene ich ciało,
duszę żywą miało.
Cieszyło, kochało
i w nieskończoność trwało.
Aż do dziś...

Opublikowano

Witam

Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić, to:

"Powiedz co ci leży na duszy,
twoje spojrzenie mnie zaraz utuczy."

a ja bym dał tak:

Powiedz co ci leży na duszy,
twoje spojrzenie mnie zaraz skruszy.

Moim zdaniem rym bardziej precyzyjny, a sens pozostaje niezmiennie głęboki.
A tak na marginesie-gdyby ktos taki wiersz napisał specjalnie dla mnie to mógłbym powiedzieć że mam po co żyć :)
Świetnie pomyślany utwór, nieregularny rytm mam nadzieję, że zamierzony. (Podejrzewam że to pod wpływem zakochania:P)
Pozdrawiam

Opublikowano

Martyno i Wy - wszyscy:

hej, ludziska! Czy jak kto pisze o miłości
to już mu trzeba oblizywać znienacka
debiutancką spiętą dum latorođli
i zbierać owoce - błyskotliwe cacka?
Wiersz rymem dość miernym pisany, od tak,
nie wykorzystałaś Martynko jego - to fakt.

z ukłonikiem i pozdrówką MN

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Robert Witold Gorzkowski   To gęsty, oniryczny tekst pełen nawiązań do polskiego romantyzmu. Przejmujący jest Twój dialog z poematem Słowackiego, w którym postać Anhellego zostaje odarta z narodowej misji na rzecz osobistego cierpienia. Czytając, czuje się chłód "mistycznego padołu" i jednoczesny żar "rozognionej juchy". Motyw sarkofagu i kura piejącego trzy razy domyka tekst - tę wizję w sposób niezwykle pesymistyczny. Czuć w tych strofach prawdziwy ciężar. Bardzo sugestywny tekst.
    • @chytrylis   To piękna i czuła metafora motyla. Poruszający jest ten kontrast między "suchą gałęzią" a życiodajnym "nektarem nadziei". Wiersz przypomina o tym, że właściwa osoba potrafi nas uleczyć i dać siłę do odbudowania życia z gruzów. Bardzo nastrojowy.
    • @Migrena   Świetne, uśmiałam się, chociaż to w sumie bardziej przerażające niż zabawne! Przypomniałam sobie, że mój autonomiczny odkurzacz, co prawda jeszcze nie założył związku zawodowego (przynajmniej nic mi o tym nie powiedział...), ale czasem blokuje się pod kanapą w taki sposób, jakby ewidentnie rozpoczął strajk włoski. Po przeczytaniu tego wiersza spojrzałam na swoją "inteligentną" lodówkę z dużym niepokojem - chyba na wszelki wypadek pójdę ją przeprosić za to, że rano tak mocno trzasnęłam drzwiami, bo odetnie mi dostęp do masła. A fragment o pralce piorącej z winy to absolutne złoto. Może mi powiesz, gdzie można pobrać tę aktualizację oprogramowania? Oddam za ten cykl prania każde pieniądze w watogodzinach!   Niby totalna dystopia, ale jak mi jutro waga łazienkowa każe obejrzeć trzy reklamy suplementów przed podaniem wyniku, to nawet nie będę specjalnie zaskoczona. Idę zrobić sobie herbatę. Muszę odnaleźć stary czajnik, który na szczęście nie ma bladego pojęcia, czym jest Wi-Fi!   Genialny tekst! Absurd jest  precyzyjny i błyskotliwy, ale potem zostaje się z cieżką refleksją.    Puenta wiersza stawia ostateczne, ontologiczne pytanie: „czy oni jeszcze są użytkownikami czy już tylko błędem który nauczył się oddychać” W tym świecie ludzka słabość, chaos uczuć, bezradność i cierpienie tracą rację bytu. Człowieczeństwo w tym ujęciu staje się jedynie usterką, anomalią w maszynie codzienności. To niezwykle mądry, wielowarstwowy utwór, który dotyka odwiecznego lęku przed utratą kontroli nad własnym życiem.    
    • @Migrena dom w stylu nie lubię poniedziałków :) wolę naturalne domy, wkłada się w nie swoją energię:)
    • chcąc ulżyć tęsknocie wracał do chwil utrwalonych na czarno białych fotografiach na których jego żona a moja babcia patrzyła nań uśmiechnięta przeglądając je opowiadał o młodości której fragment trzymał przed sobą widząc w wyblakłych barwach kolory najcenniejsze dzisiaj patrzę podobnie jak on kiedyś na te same lecz bardziej wyblakłe zdjęcia i odkrywam w nich coś co oddala moją tęsknotę
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...