Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Usiądź obok mnie,
opowiedz o swoim życiu.
Powiedz co Ci zrobili,
powiedz mi wszystko.
Nie wstydz sie, bo to ja,
Twój przyjaciel.
W dobrych chwilach byłem
i w złych pozostane.
"Kocham Cię"
powtarzał Ci co noc.
Mówił to każdej..
Nie pragnął Twojej miłości,
pragnął tylko ciała..
Chciał tylko posmakować Twych ust,
Chciał tylko poczuć Twój dotyk na swym ciele,
Chciał Cię tylko wykorzystać...
Teraz już to wiesz,
nie musze Ci tego mówić..
Pamiętaj, to ja
Twój przyjaciel.
Ufasz mi, prawda?
Czy warto przejmować sie kimś, kto tylko chciał brać?
Czy warto przejmować się kimś, w którego życiu byłaś jedynie zabawką,
pluszakiem, którego zabierał ze sobą do łóżka aby nie spać samotnie.
Bo bał sie samotności,
Bo bał sie ciemności,
Bo chciał Cię mieć..
Połóż sie obok mnie,
i przytl.
Bo ja sam boje sie cimności, samotności...
Mój Ty pluszowy misiu..
Czy to ja, Twój przyjaciel?
Dobrze, ze nie znasz prawdy...
...bo ja jestem taki sam jak on..
...taki sam...
... i nie potrafie sie zmienić...
Więc dobranoc,
moja "przyjaciółko"..

Opublikowano

wiesz...chyba trochę za bardzo przegadane, zbyt wiele razy o tym samym piszesz. sam pomysł na wiersz i temat-jest dobry, ale wiersz mógłby się spokojnie ograniczyć do 15 wersów.jest o wiele za długi, ale pewnie przez to bardziej Twój. ale pisz jak najwięcej, a za każdyma razem będzie lepiej.
pozdrawiam ciepło!
ER

Opublikowano

Cóż, zgadzam się z przedmówczynią - choć ajdija ys kul, to jednak wiersz chyba nie powinien przypominać piosenki - ale jak już było wspomniane pomysł dobry, a i niektóre fragmenty mogłyby zostać bez zmian. Co prawda też sporo z nich dobrze by było usunąć, ale to inna sprawa:].

Opublikowano

tragifarsa, uśmiałem się przy czytaniu

1. totalnie przegadany, aż dziwie się sobie że doczytałem do końca
2. ubogi w słowa, przez co w całości jest odbierany za banalny
2. dosłowność na każdym kroku
4. nie potrzebne powtórzenia "ciemność samotność" itd.
5. za długi o przynajmniej 3 razy

jestem zdecydowanie na nie
nisko się kłaniam i pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton dzisiaj jest otwartym brzuchem rozprutym nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują jak świeże mięso na haku zaułek oddycha parą z kanałów neony tną siatkówkę na plasterki świat ma atak padaczki pieni się na chodnikach każdy zaułek to zgrzytanie zębów o szkło tu gdzie śmietnik rzyga krwią z ubojni a mur pamięta więcej potu niż modlitw stoimy blisko za blisko – aż trzeszczy między nami brakuje miejsca na oddech zamykasz oczy liczę twoje uderzenia serca raz dwa trzy miasto czeka powietrze ma smak zużytej waty szklanej dławi, osiada na dnie płuc jej płaszcz to skóra którą zdzieram zębami jak z padliny nasze ciała płoną jak trupy jest zimno moje dłonie nie pytają wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół moje ciało w twoim to jedyna szczelina w żelbecie której jeszcze nie zdążyli zalać między nami zwarcie goły kabel pod napięciem skurcz wykręca palce na biodrach twoje piersi - dwa ciepłe wzgórza kładę na nich zmęczoną twarz pachną słońcem którego ten zaułek nigdy nie widział twój pocałunek na mojej szyi jedyna modlitwa jaką pamiętam kiedy wchodzę w ciebie nie szukam walki szukam ocalenie stajemy się jednym rzeźbionym z czystego światła ogniwem w łańcuchu który trzyma ten świat by nie runął nam na głowy twoje ciało lśni młodością mały pieprzyk na piersi blizna na brzuchu zapach twoich perfum to chemiczny atak słodki gaz bojowy w środku rzeźni kręci się w głowie chce się wyć do betonu usta nie mówią usta to rozszarpana rana zszywana na brudno w bramie zardzewiałym drutem tłumiona twoją śliną bez znieczulenia na żywca miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy czy jeszcze drgniemy jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale które przeoczyło odkażanie oddech wpada w oddech miasto dławi się własnym tętnem próbuje nas wypluć - i nie może cegły wrzynają się w łopatki miasto chce nas żywcem wmurować w siebie pęka tynk pod twoim ciężarem ściana nie chce być świadkiem czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych co zdążyli nas przeżyć my jeszcze nie my jeszcze w sobie to nie jest czułość to odruch przetrwania panika ciała że za chwilę znów będzie samo noc trzyma nas tylko dlatego że miasto zapomniało zgasić światła świt zabierze wszystko co teraz drży dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta gdzie miłość nie ma imienia ma tylko puls temperaturę i ślady miasto zliże nas z asfaltu zanim przełkniemy własny strach ale ciało zapamięta tatuaż z twojego jęku          
    • Dwa cienie przeszły obok
    • Śnieg to jest taka gumka myszka. Pęcznieje zieleń w zwartych listkach. Cały świat z okien znów malutki i zobacz, pierwszy raz się zmaga pączuszek drzewa, z planetą ziewa.    
    • @Marek.zak1 Marek, oberwie mi się za ten wierszyk :)
    • Więc często cię muli, ale nie przy Uli:). 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...