świadomość

[Marian Koń]

lustro do tej pory świadek tylko igraszek nocnych
okiem chłodnym wzorem obiektywności ukazało coś nowego
trójkąt o trzech krwawych wierzchołkach broda policzki
w centrum tylko krzyk wzorzec dla wszystkich rzeźni
szkło zaczyna rodzić pajęczynę ptaki opuszczają kraj skóra pęka
mdleję

mam w żołądku tysiąc diabłów zagubionych we mgle
zderzają się ze sobą ślepe losy rogami ranią świat
stres wywleka mnie na lewą stronę czyni idealnie trzeźwym
widzę całą prawdę ziarno po ziarnie wbija mi się w oczy
szpital

krepująca biel z cudami farmacji naginają mnie do ogółu
trwam stalą karku ból świadomości mym orężem
będę kolorowym jęzorem szarości nim nie zjedzą mnie wszy
śmiech

[Arena Solweig]

Czyta się niełatwo. Sądzę, że styl i stężenie wersów mają oddać stan peela. Mają poruszyć. Po przeczytaniu miałam wrażenie, jakbym weszła w jakąś maź - i trudno było się z niej wydostać. Przygnębiające to. Może to zamyśl autora. Pozdrawiam serdecznie Arena

[Marian Koń]

jeżeli wiersz ma być siewcą bożych promyków
a powoduje serię samobójstw to i tak poeta powinien się cieszyć,
że w jakiś tam sposób do odbiorcy trafił,
tu odczucia raczej zamierzone ...

dziękuję.

[Gekon]

o tak wiecej takich
wrewszcie wiersz ktory jakos trafil:)
tam gdzie mial
plus

[Marian Koń]

dzieki
taki koment w czasie zmiany pieluch
to to