Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

najtrudniejsze pytania

Etiuda G-Dur
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Etiuda G-Dur

Etiuda G-Dur

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

najtrudniejsze pytania
pojawiają się o zmierzchu
gdy nie bardzo już wiadomo
jakiego koloru są chmury
dryfujące nad lasem

wtedy nawet czarny kot
zapytany o kolor swej sierści
machnie na odczepnego ogonem
bo nie warto pytać wiatrów wędrownych
o drogę ich powrotu

najtrudniejsze pytania
to te najprostsze
a najbardziej oczywista odpowiedź
ukrywa się wśród innych
nieoczywistości

bo dwa plus dwa
nie zawsze równa się cztery
i skąd masz tą pewność
że jutro też obudzisz się
człowiekiem

złota lenka

złota lenka

Opublikowano
Opublikowano

wiersz nie jest zły co najwyżej troszkę niedopracowany :)

skoro tytuł jest "najtrudniejsze pytania" to kazdy wie,że o nich mówisz i niepotrzebnie zaczynasz od nich zwrotki, bo ten refren nie jest smaczny i wcale niczego nie podkreśla...
ja proponuję troszkę uporządkować:

pojawiają się o zmierzchu
gdy już niebardzo wiadomo
jaki kolor mają chmury
dryfujące nad lasem

każdy napotkany kot
wydaje się czarny i macha
na odczepnego ogonem
- nie warto go pytać o drogę

wiatry wędrowne przywiały znów
masy znaków zapytania
powiało chłodem na myśl
że są retoryczne

bo czy jesteś pewien
że jutro obudzisz się
człowiekiem

nie jest to może jakieś wielkie odkrycie - zmieniłam trochę sens wiersza - może ci sie nie podobać,ale chciałam ci dac wskazówkę jak unikać powtórzeń, uzyc troszkę metafor...

puenta jest fajna - pomyśl nad nim i przerób "po swojemu" :)

pozdrawiam
lenka

Etiuda G-Dur

Etiuda G-Dur

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Faktycznie, nie podoba mi się zbytnio Twoja propozycja, choc z powtórzeniami masz rację. Wielkie ukłony za uwagę, jaką mi poświęciłaś. Każdy swój utwór zmieniam po kilka razy więc i pewnie ten doczeka się przeróbki.
Uściski!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Aleksander Hoorn
      zaklęte rewiry

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Jest dokładnie na odwrót. To podświadomość nie może poradzić sobie z podmiotem, który zalewa ją kolejnymi betonowymi kopułami, jak dymiący reaktor. A tenże jest nie do ugaszenia i zawsze upomni się o swoje.     Nawiązanie do psychologii głębi pokazuje zdezorganizowanie podmiotu, któremu już pomieszały się maski i tarcze.     Przyroda nie jest w tym utworze źródłem poznania - ani własnych praw (praw natury), ani samego siebie. Jej przewidywalność nudzi i odbiera naturalną ciekawość świata oraz pragnienie rozwoju duchowego. Odkrywanie tajemnic nie sprawia radości, gdy nie ma już nic do odkrycia w rzeczywistości dawno rozszyfrowanych kuglarskich sztuczek.   To utwór o próbie zdefiniowania własnego statusu wobec wewnętrznego chaosu i zewnętrznej deprywacji poznawczej. Dwie ślepe uliczki - empiryzm i psychoanaliza nie dają jednoznacznej odpowiedzi na problemy ontologiczne (czyli o sens, prawdę, itd.)  Kluczem byłoby dotarcie do wspomnianego przeze mnie na wstępie reaktora, do samego jądra ciemności. Junga poczytaj.   AH   AH
    • Leszek Piotr Laskowski
      Złośliwa pamięć.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Złośliwa pamięć” Wpadłeś na pomysł, całkiem fajniutki, lecz go straciłeś — analiz skutki. Siedzisz i myślisz, przypomnieć nie możesz, myślami szukasz — no niech to! O, żeż! Prawie już masz, na końcu języka, prawie go trzymasz, lecz znów umyka! Wracasz do miejsca, w fotelu siadasz, „to tu go miałem” — do siebie gadasz. Patrzysz po ścianach, grzebiesz w pamięci, oczy przymrużasz, grymasy kręcisz. Pustka — uciekło, choć w głowie było, nie pierwszy raz się tak przytrafiło. Drobnostka — mówisz — czasem się zdarza, powróci samo, jak ksiądz do ołtarza. Ale nie wraca, całkiem przepadło, jak kamień w wodę, do studni wpadło. Na bok spoglądasz, lecz wciąż przyćmienie, zgubiłeś właśnie i całe myślenie. O czym myślałem? Przymrużasz oczy, ciężko przypomnieć — pustka mózg toczy. Znów mózg odpalasz, błądzisz myślami, do siebie gadasz, stukasz palcami. Mija czasami godzina namysłu, nim wreszcie nastąpi nawrót pomysłu. Chociaż i bywa, że już nie wraca — pamięć złośliwa na zawsze go straca. Leszek Piotr Laskowski.
    • Berenika97
      linia przypływu

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Wiersz zaciera granicę między ciałem a żywiołem - sól, piasek, fale i oddech tworzą jakby jedność. Tu jest bliskość, która jest gwałtowna, desperacka, potrzebna jak powietrze. On szuka w niej czegoś żywego, ona ciągnie go głębiej. A morze jest świadkiem, który pamięta, ale milczy - to piękny obraz. Świetny tekst!
    • Charismafilos
      szklana menażeria

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @hollow man Bracie witaj w Klubie łzawych wierszy! :)
    • Lenore Grey
      Zaproszony. Opowiadanie

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      @Berenika97 Dziękuję ślicznie!   Bystrzacha z Ciebie - zauważyłaś przekręcone nazwisko :⁠-⁠)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...