Bez wyrazu...

[Adam Tomasiewicz]

Bez wyrazu każda twarz moja w lustrze,
Zapomnienie spływa po skroniach, a
Pośród oczu podąża zwątpienie.
Wychodząc z pokoju widzę śmiech pustki,
Szyderczo pogrąża pustelnika inności.
Cóż począć by odzyskać utracone?

Chodząc po padole, sam z własnym brzemieniem,
Oglądam pełne miłości usta pożądliwe,
Nie spłynie z nich gram namiętności na mnie,
Jedynie płonne oczy pochłoną moje.
Zamknąć oczy prostym by było, gdybym
Słuchem, czuciem i dotykiem nie był obdarzony.

Tak długo szukać radości karzesz,
Wiernie wykonać rozkaz mi pozostaje,
Oczekiwać na cud nad cudami.
Podziękowanie po wszystkim jak złożę,
Jak udam, że porażka nie tak sromotna,
Cóż pocznę bez jedynej szansy?

Wyrocznią stała się nadchodząca śmierć,
Ołtarzem zachodzące czernią przyszłości,
Szarość blada osadziła się szadzią.
Każda chwila najkrótsza przepala, każdy
Dzwonu gong zabija we mnie martwe wyobrażenie, o
Wolności z uczuciem upragnionym przez suche serce.

[Ona_Kot]

czytając miałam wrażenie
że wchodzę między krzaki jeżyn
wie Pan jakie to wrażenie?
nazwałabym je:
ani rusz w żadną stronę

naciągane, przegadane, doopowiadane do ostatniej kropli
w dodatku te inwersje niczemu nie służace

nie, nie, nie
nie podoba mi się

[Adam Tomasiewicz]

Dziekuje za obiektywny komentarz:)
Moze spodobaja sie kolejne wiersze...
Pozdrawiam