W kamieniu (Gustaw z lasu - 14)

[Dr_Ops]

Gdzieżeś miał oczy, ty ślepoto?!
Gustaw pociera stłuczone kolano.

Nie widział dotąd wystającego z ziemi
krzyża. Jak to się stało? Zezłoszczony
mocno siedzi przed kamiennym grobem
z kawałkiem piaskowca w ręce. Myśli.

Podobny, ale nie ten - Gustaw zamyka
oczy. Może coś mi się otworzy w głowie?
- duma. Czeka nieruchomo, ale dzisiaj
wie, że coś musi do niego przyjść, jest
tak pewny, aż go z tego ciarki oblazły.

Groby, kopczyki, krzyże koślawe,
dziecięce palce oblepione woskiem.
Mamuś! - krzyczy; zdaje mu się,
że z kamienia patrzą na niego
siwiutkie oczy i słyszy znajomy płacz.

A tutaj tylko las i bezimienny
kamień w garści. Jakiś żal go ściska,
szuka na popękanej płycie znaków,
co się odezwą, ale tam nic nie ma.
Jak już cię znalazłem - mówi nagle
i oczy mu się śmieją mokro: wiem, jakie

dam ci imię, bo jesteś mój.

[Roman Bezet]

No, mógłby w końcu ten kamień przemówić :)
Wiem, że bez sensu, że niedawne święto tu bez znaczenia - ale ten wiersz wydał mi się jakoś uroczystym. I wzruszył.
"I oczy mu się śmieją mokro".
pzdr. b

[Tadeusz_Hutkowski]

Podziwiam wyobraźnię i styl Pana Doktora.

Czy można tu gdzieś zagłosować na cały cykl ?... i pytanie do Autora - czy Gustaw to jakaś dalsza rodzina Shreka ? (bo tak czasem go widzę jakoś :)))

Serdecznie pozdrawiam :)

[Dr_Ops]

Panie Romanie - dziekuję bardzo. Ten Gustaw został napisany 1 listopada właśnie i dobrze się kojarzy.
Panie Tadeuszu, no, nie nie, ale to absolutnie nie szkodzi:)
Proszę nie glosować nigdzie na Gustawa, tylko czytać, będzie mi bardzo miło.
kłaniam Panom - Dr_Ops