Z nocy na noc (Gustaw z lasu - 10)

[Dr_Ops]

Patrz ojciec, znowu nasz Gustaw nie
upilnował krów na łące, co za dziecko rozlazłe,
ino śpi czy coś - kiedyś sam się zgubi.

Przyszło wreszcie to zbawienne spanie;
mocne, głośne - porwało go na tę noc
z lasu, niesie zwiniętego jak szczeniaka.
Szuka śladów ostrożnie, żeby nie zbudzić.

W wielkim łóżku leży czworo dzieci, przykryte
kraciastą pierzyną posapują cicho. Tylko
chłopiec z ogoloną głową nie śpi, gładzi po
włosach najmłodszą siostrę i cicho śpiewa.

Pokażę ci dzisiaj bagna Gustawie - ojciec
prowadzi go do lasu. Potem już się tam nie
zbliżaj, bo nie wrócisz. Mały kiwa głową.
Tata ma rację - myśli. Ale wie, że pójdzie.

Mamo, jak tu ciemno - wyciągnij mnie stąd,
już nigdy nie pójdę sam do lasu, przysięgam.

[Roman Bezet]

Robi się konkretniej!
W sumie chyba na to się czekało, a opowieść ku temu dążyła, ale jednak coś uwiera, że nie tak-to, za bardzo biograficznie, czytelnia się robi ;)
Się rozumie, że początki itepe, się prosi: byle nie do końca tą psychologią jechać (bo jak nic wypadnie film radziecki ;)
pzdr. b