Szopen na cztery ręce.

[Piotr Rowicki]

Kolejarz z Tłuszcza o nazwisku Szewc postanowił sprzedać dom. Długo szukał dobrego kupca, który by dał mu odpowiednią cenę. W końcu znalazł. Kupiec nazywał się Pietrzyk i był taksówkarzem. Szewc po transakcji zaprosił nowego właściciela na kolację. Był rok 1950 i zaopatrzenie kulało, mimo to skrzętna gospodyni, jaką była Szewcowa przygotowała prawdziwą biesiadę. Czegóż tam nie było, jak na wiejskim weselu. Prawdziwa, swojska kiełbasa, salceson, szynka. Do tego na ciepło bigos i flaczki. Taksówkarz patrzył z podziwem i pogratulował kolejarzowi żony.
-To wielkie szczęście Jasiu, mieć kogoś takiego w domu – powiedział rozmarzonym głosem.
Byli już po kilku kieliszkach i serdeczność rozchodząca się po całym ciele nakazywała im przejść na ty.
-Masz rację, a co, twoja żona nie troszczy się o ciebie?
Taksówkarz machnął ręką.
-Szkoda słów, napijmy się.
Chyba jednak nie było mu szkoda, bo kiedy przepił i przekąsił powiedział.
-W biurze robi… - powiedział to z taką odrazą, jakby mówił, że wykonuje najstarszy zawód świata.
Szewc po wódce myślał szybciej i zrozumiał, że coś jest nie tak.
-Nie martw się Kazik, może ją zwolnią.
-Może – westchnął Pietrzyk – ale kiedy. Czy ty wiesz co się w Warszawie w tych biurach dzieje? Nie do pomyślenia. W oczki se cały dzień zaglądają, kawę mielą, potem parzą i gadają. Człowiek cały dzień za kółkiem zasuwa i myśli. Ona w tym biurze sama, a tych facetów czterdziestu. Bo to jest biuro projektowe. Nowe domy projektują. Napijmy się Jasieńku drogi, bo mnie szlag trafi jasny.
-Tak jest. Słyszałem coś o tym. U nas w Tłuszczu też była taka jedna. Sekretarka. W komitecie robiła i jak w ciąże zaszła to sekretarz zaraz na placówkę dostał przydział. A ona sama z dzieciakiem, głupiego szukała.
-No więc ja sobie Jasiu tak pomyślałem, grosza trochę jest odłożonego, na czarną godzinę, domek na prowincji trzeba jakiś kupić, żonce dzieciaka zrobić, to na dupie usiądzie, nie Jasiu?
-Święta racja. Ja widzisz w odwrotnym kierunku. Na stolicę.
-Bardzo dobrze. Czy ty myślisz, że ja bym się wyprowadzał gdyby nie to biuro? Do Tłuszcza? A na cholerę mnie to, masz rację Jasiu, masz spokojną żonę, możesz mieszkać w Warszawie, ale uważaj, na biura uważaj.
Kiedy skończyła się pierwsza butelka mężczyźni nieco śmielej przeszli na tematy, których na trzeźwo nie poruszano. Na wszelki wypadek Szewc zamknął okno a Szewcowa podgłosiła radio, jak zwykle puszczali Szopena.
-Słyszałeś Jasiu co się w tym Krakowie wyprawia?
Jasiu nie słyszał.
-Hutę budują. Z całej Polski nierobów pościągali, Służba Polsce, rozumiesz?
-Co w tym złego? Huta się przyda.
-A przyda, przyda. Wiozłem jednego gościa, to mi powiedział. Na Wawelu ją budują.
-Na Wawelu?
-Pół Krakowa podobno już zburzone, a z drugim się jeszcze wahają. To skurwysyny, czerwona zaraza, co Jachu?
Kolejarz Szewc rozrzewnił się na myśl, że na Wawelu będzie huta. Poszedł po drugą butelkę. Pietrzyk złapał go za rękę.
-A ze stonką Jasiu słyszałeś?
Tym razem słyszał.
-Czytałem. Napisali w Trybunie, że widziano nad Bałtykiem amerykańskie samoloty, które ją zrzucały.
-Acha, tak było. Tyle tylko, że mój szwagier akurat był na wczasach. I widział wszystko, jak na dłoni. To ci mogę powiedzieć, że te amerykańskie samoloty miały czerwone gwiazdy, paniał?
-Paniał. A żeby ich.
-W Korei to myślisz, że co innego? Mówię ci Jasiu ci Koreańcy z północy co napadli na tych z południa, to wcale nie byli Koreańcy.
-Nie?
-Oj Jasiu, na jakim ty świecie żyjesz. Trybunę czytasz i potem takie kwiatki. To Ruskie byli, tylko dla niepoznaki przebrane za Koreańców.
-To cwaniaki.
-Jeszcze jakie. Jakby normalnie jako Ruskie najechali to zaraz by ich cały świat potępił, a tak to kto się Koreańcom zabroni naparzać. Ale nie bój się Amerykanie też nie są w ciemię bite. Nie mogli na Ruska iść normalnie, musieli się przebrać za ONZ. I teraz się tłuką.
W połowie drugiej półlitrówki obaj mężczyźni zgodnie postanowili wysłuchać „Głosu Ameryki”. Niestety na wszystkich kanałach był Szopen. Pietrzyk zadał filozoficzne pytanie.
-Czy oni ochujeli z tym Fryderykiem?
Mężczyźni dokończyli butelkę i obejmując się czule zaczęli śpiewać. Zapomnieli na chwilę o antykomunistycznym nastawieniu i odśpiewali „Dawaj zakurim”. Szewcowa próbowała ich uciszyć, ale to ich jeszcze bardziej rozjuszyło. Już nie byli kolejarzem i taksówkarzem, zdawało się im, że są rewolucjonistami, którzy z pieśnią na ustach i ze sztandarem idą by podpalić świat. Szewc otworzył okno i po ulicach Tłuszcza rozszedł się „Marsz Budionnego”, zaraz potem „Dzień pobiedy”. Cała złość skupiła się na znienawidzonym Szopenie.
-Precz z Szopenem! Precz z zaplutym karłem z Żelazowej Woli, precz z żabojadem! – słychać było bojowe okrzyki.
Szewcowa załamywała ręce i próbowała ich uciszyć.
-Jeszcze będzie jakieś nieszczęście, zobaczycie jeszcze z tego będzie jakieś nieszczęście.
Mężczyźni przetrzeźwieli po północy. Zjedli ciepłe flaczki. Przestali zwracać uwagę na Szopena sączącego się z radia. Korzystając, że żona Szewca krzątała się w kuchni przeszli na tematy łóżkowe.
-A jak u was w łóżku? – Pietrzyk puścił oko w stronę Szewca. – Daje?
-Co ma nie dawać, jak to żona – uśmiechnął się Szewc.
-A dobrze chociaż? – dopytywał się taksówkarz.
-A co ma być źle. Jak to żona.
Kolejarz Szewc nie był przyzwyczajony do zwierzeń na takie tematy, nie chcąc obrazić gościa nie okazywał swojego niezadowolenia.
-A widzisz Jasiu, mówisz żona, a moja mi wprowadziła reglamentację.
-Jak to?
-Normalnie. Raz na dwa tygodnie.
-Nie.
-Tak jest. I właśnie dlatego zacząłem ją podejrzewać. Ona sama, w tym biurze, a te chłopy jak byki, nażarte, robotę mają lekką, to co, głupoty im nie przychodzą do głowy?
-Pewnie, że przychodzą. Czego mają nie przychodzić. Chłop młody wystarczy, że na ulicy spódnicę zobaczy, a w tej Warszawie, to dziewuchy, ech, mówię ci, już się nie mogę doczekać. Bo ja ma rozumiesz dojście, do przydziału na M-3, nowe osiedle, mówię ci żyć nie umierać.
-A pewnie, stolica to jest stolica, gdyby nie te biura, masz może Jasiu ćwiarteczkę, na drugą nóżkę
Jasiu miał. Październikowa noc zdawała ciągnąć się w nieskończoność. Trzecia butelka okazała się wyjątkowo płytka. Szopen z radia znów zaczął o sobie przypominać. Wpół do szóstej Pietrzyk stwierdził, że od tych mazurków chce mu się rzygać i idzie na dwór. Szewc postanowił go wesprzeć. Śpiewali chodząc w koło domu „Nie rzucim ziemi”, zdawało się im, że są powstańcami idącymi na katorgę, albo z katorgi, nie mogli sobie dokładnie przypomnieć.
Z samego rana przyjechała ciężarówka po rzeczy Szewców.
Kiedy Szewc i Szewcowa wsiadali do ciężarówki, Pietrzyk pożegnał się z nimi, jak z najbliższą rodziną.
-Dzięki Jasiu za wszystko. Tak mi was żal, tak bardzo mi was żal…
-Żal? Nie rozumiem.
Pietrzyk otarł łzy i uśmiechnął się tajemniczo.
-Co ja ci będę mówił, przeczytasz w Trybunie.
Pietrzyk pomachał odjeżdżającym i wrócił do domu. Spiker w radiu radosnym głosem obwieszczał.
-W związku z planem 6-letnim Sejm uchwalił ustawę o wymianie pieniędzy, mającą na celu walkę ze spekulanctwem walutowym. Gotówkę można wymieniać w proporcjach 1 nowy złoty za 100 starych, a rachunki w bankach - 1 nowy złoty za 3 stare. Wprowadza się też zakazu posiadania walut obcych, złota i platyny. A teraz zapraszam wszystkich radiosłuchaczy na koncert jakiego jeszcze nie było – „Mazurki Szopena na cztery ręce”.

[Barbara_Pięta]

Cha cha cha, ma się to poczucie humoru, co? ;-). Pozdrówka/B.

[Ona_Kot]

oretyrety!!!

a tu literówka:
Bo ja ma rozumiesz dojście, do przydziału na M-3, nowe osiedle, mówię ci żyć nie umierać. --> trzeba by dodać jedno, malutkie "m" (?)

pozdrawiam

[Leszek_Dentman]

Czegóż tam nie było, jak na wiejskim weselu. - może zamiast przecinka pauza?
grosza trochę jest odłożonego, na czarną godzinę - a przecinek po co?
ale uważaj, na biura uważaj. - ale uważaj na biura, uważaj. (może tak lepiej?)
Szewcowa podgłosiła radio - podgłośniła
Ogólnie - świetnie, finał zaś po prostu powalający.

[Jay Jay Kapuściński]

a ja się uprę, że bywało o wiele lepiej. przez cały czas wiedziałem, że jeden wykiwa drugiego, nie zaskoczyłeś mnie tym razem. warsztat jak zawsze - znakomity.

[Leszek_Dentman]

Nie napisałem, że zaskakujący, lecz "powalający". Wiadomo było, że to się musi źle skończyć, ale w jaki sposób, tego zapewne przewidzieć nie zdołałeś.
Do Piotra. Może byś zakończył jakoś tak, że jednak warto pracować w biurze, bo ma się dostęp do różnych tajemnic.

[Jay Jay Kapuściński]

Leszku, wyraziłem swoją opinię do tekstu, a nie do Twojego komentarza :)

[wojt s]

Świetne zakończenie, bardzo ładny kawałek i fajnie ze sobą powiązane są poszczególne elementy.