W pełni (Gustaw z lasu - 7)

[Dr_Ops]

Mała już nie walczy, ale wciąż nieufna.
Gustaw pokazuje jej skaleczoną rękę,
żartobliwie grozi palcem. Jest w dobrym
humorze - skrzydło zaczyna się zrastać.
Czuje, że trzeba komuś za to podziękować.

Jestem taka pusta Gustawie, kiedyś
mieszkały we mnie ptaki, ale odleciały.

W kawałku kory otworzyły się szeroko
oczy. Gustaw właśnie kończy wycinać
nożem usta. Uśmiechają się do siebie.
Jeszcze tylko fałdy sukni, a potem
uroczysta przeprowadzka do dziupli.

Będzie ci tu wygodnie Święta Panienko,
- myśli Gustaw. Z sową na ręce klęczy pod
drzewem, patrzy w górę. Chce coś powiedzieć,
ale jeszcze nie wie, od czego zacząć:

od matki, ojca czy od siebie.

[Roman Bezet]

Aż się wierzyć nie chce, ale wygląda mi na to, że autor chce stworzyć coś na kształt "Gilgamesza" ;)
W zasadzie nie wiem, czy się cieszyć, czy złościć; 'słodycz' jego charakteru łagodzi moje zmęczenie z całego tygodnia - z drugiej strony przecież nie wypada się tak łatwo poddać kołysaniu w ufności. Brr.
Głos skąd? Co to za Ona mówi? Ona - bogini -> bóstwo?
Co Ty na to Fan?
;)
pzdr. b

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hm.... pomyślmy...
:-))))

[Fanaberka]

Feministki nie tak łatwo poddają się kołysaniu :-))

Kobiet przybywa. Do skrzywdzonej niewinności (sowa) dołącza porzucona samotność (dziupla ?). Są z Gustawem, może się nimi zaopiekować-posłużyć, ale obie należą do lasu.
Gustaw rzeźbi w korze i pojawia się trzecia – ta, którą sam stworzył. Ma oczy i suknię z fałdami, jak ikona. Kolejna nowa jakość: święta.
Jest potrzebna, żeby mogło być uroczyście, żeby można było klęknąć, spojrzeć w górę i „coś powiedzieć”. Może odpowie – ma usta, takie jak Gustaw (uśmiechnięte).
Nadal „nikt nic nie mówi”, ale kto wie, co się zdarzy w kolejnym odcinku :-)