Zgłoś

@leszek piotr laskowski   Bezkompromisowy portret rodziców i siebie. Bez sentymentalizmu, bez upiększania - po prostu prawda o ludziach, którzy się bali, pomagali, odchodzili. Ten finał o "mokrych opiniach" to gorzkie memento mori.

w kieszeni szlafroka  odkrywam przepaść ofiarny dym  aromat tytoniu krzesiwo kamień  zapalniczkę BiC i biały szum   odchodzi pociąg do snu jadą gwiazdy na gapę trzy takty serca  to nie tak pompują ciepło   w oczach neony  hipnagogi bibułki  listy od Mascotte skręcam w bezsenność pędzą ogary  papierosów na siódmym piętrze ruch jest wstrzymany spod semafora  startują samoloty tuż przed budzikiem sen gumka do włosów żony splecione głosy dwa grążele  rzęsy  soma    

W mętnej wodzie, która mętną była od zawsze trochę zamętu się zrobiło i być może jakby ostatnio jakby nieco więcej. W mętnej wodzie – wiadomo – dna nie widać. Na powyższym o czym piszę poniżej skorzystały najbardziej wszelkie męty, bo one wiadomo mętlik lubią najbardziej i relatywnie mniej się męczą.     Warszawa – Stegny, 23.03.2026r.  

@Krzysic4 czarno bialym   Myśl o "plemieniu świadomych piękna" jest świetna . Pozdrawiam. 

@APM   Czy ta biała chorągiew to znak rezygnacji, czy może akceptacji? Bo wiersz pokazuje, że spirala przyszła, uderzyła… i minęła. Rano nadeszło. Czy chodzi o przetrwanie do kolejnego dnia? "Przetrwam?" - pytanie bez odpowiedzi, ale sam fakt, że pada po budziku, sugeruje - tak, przetrwałaś. Znowu. Świetny wiersz o walce, która toczy się w głowie.