Jesteśmy jak ptaki

[Piotr Sanocki]

Jesteśmy jak ptaki, co gniazda
swe opuściły, ze smutkiem
w oczach spoglądamy w ciemności
Przerażeni wyników strasznym skutkiem

Jesteśmy jak ptaki, uciekające
przed niczym. Z niepokojem
spoglądamy w gwiazdy - spadające
Niepewni zakreślenia horyzontu półkolem

Jesteśmy jak ptaki, w stada pyle
musimy się trzymać by na zawsze
Przypadkiem - nie pozostać w tyle
Pogrążeni w śnie pod ziemi poddaszem

Tak to już bywa w życiu skrzydlatym
Że zdobywać przestworza trzeba
Zwykłym życiem pokornie nielotnym

[natalia]

:)
bardzo mi się podoba ten wierszyk.
trochę nierozumiem np braku kropek na końcach wersów gdzie następne zaczynasz z wielkiej litery.....ale co tam, przecież tyle teraz mamy niebieskich Kropków :)
ale to porównanie nas do ptaków ślicznie Ci wyszło, naprawdę :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Dorma]

Wiersz dobry, tylko miejscami troche przegadany..Forma bardzo mi sie podoba..Tylko niepotrzebnie skrociles ostatnia strofe..Czegos mi tam na koncu brakuje..Ogolnie przydaly by sie tez rymy..Czytaloby sie plynniej
Pozdrawiam

[marcin_wojdan]

Wiesz oglądałem dzis na tvp Polonia jakiś program gdzie krajobraz opisywano czytanymi wierszami..... czuję się tak jaby ktoś ówniez lub cos nakłoniło cie do napisania twego tekstu, ktory w swojej prostocie spodobał mi się chociaż czegos mi tam brakuje, chyba za dużo słów chociaż, nie bę dę sięczepiał bo "wena to chwila ulotna niczym piórko na wietrze..."
Pozdrawiam