Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Jesteśmy jak ptaki

Piotr Sanocki
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Piotr Sanocki

Piotr Sanocki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Jesteśmy jak ptaki, co gniazda
swe opuściły, ze smutkiem
w oczach spoglądamy w ciemności
Przerażeni wyników strasznym skutkiem

Jesteśmy jak ptaki, uciekające
przed niczym. Z niepokojem
spoglądamy w gwiazdy - spadające
Niepewni zakreślenia horyzontu półkolem

Jesteśmy jak ptaki, w stada pyle
musimy się trzymać by na zawsze
Przypadkiem - nie pozostać w tyle
Pogrążeni w śnie pod ziemi poddaszem

Tak to już bywa w życiu skrzydlatym
Że zdobywać przestworza trzeba
Zwykłym życiem pokornie nielotnym

natalia

natalia

Opublikowano
Opublikowano

:)
bardzo mi się podoba ten wierszyk.
trochę nierozumiem np braku kropek na końcach wersów gdzie następne zaczynasz z wielkiej litery.....ale co tam, przecież tyle teraz mamy niebieskich Kropków :)
ale to porównanie nas do ptaków ślicznie Ci wyszło, naprawdę :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

Dorma

Dorma

Opublikowano
Opublikowano


Wiersz dobry, tylko miejscami troche przegadany..Forma bardzo mi sie podoba..Tylko niepotrzebnie skrociles ostatnia strofe..Czegos mi tam na koncu brakuje..Ogolnie przydaly by sie tez rymy..Czytaloby sie plynniej
Pozdrawiam
marcin_wojdan

marcin_wojdan

Opublikowano
Opublikowano

Wiesz oglądałem dzis na tvp Polonia jakiś program gdzie krajobraz opisywano czytanymi wierszami..... czuję się tak jaby ktoś ówniez lub cos nakłoniło cie do napisania twego tekstu, ktory w swojej prostocie spodobał mi się chociaż czegos mi tam brakuje, chyba za dużo słów chociaż, nie bę dę sięczepiał bo "wena to chwila ulotna niczym piórko na wietrze..."
Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Charismafilos
      ego i jego alter

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @EsKalisia podoba się! Pokazujesz ciekawą stronę... siebie, jak już wspomniał przedmówca

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      dobra liryka
    • Leszek Piotr Laskowski
      Wisło – Matko Polskości.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Wisło – Matko Polskości”   Wczoraj, w zadumie nad twoim brzegiem siedziałem, patrzyłem, jak z nurtem niesiesz srebrzyste wody, i dzieje twego istnienia w milczeniu rozważałem, widząc płynące, pełne liści, gałązki i kłody.   Jeszcze wczoraj, wśród lasów, pośród górskich skał, w szalejącej burzy srogiej, gdzie ulewa i gromy, dziś już płyniesz wśród ludzi, dokąd twój szlak cię wiódł, i spokojnie rozpościerasz się nad krajem znajomym.   Cicha jesteś w płynięciu, pełna dumy i harmonii, gdy słońce złoci fale twojej wieczornej wody. Lecz pod pozorem łagodności, pod zwierciadłem toni, skrywasz nieokiełznane wiry i kaprysy pogody.   Z mgieł Babiej Góry wzniosłej, z urwisk skalnych świtu, wyruszasz szmerem potoków i pieśnią kaskady, z rosy leśnych polan, ze źródlanego wykwitu, ze stromych zboczy, gdzie dojść nie da się rady.   Ileż istnień zabrałaś w swym nurcie głębokim, przez wieki byłaś świadkiem ludzkiego przemijania, ile wspomnień ukryłaś pod zwierciadłem szerokim: radości i zwycięstw, bólu oraz pożegnania.   Pamiętasz dawnych królów i polskości zaranie. Nad twymi wodami patrioci pieśniami śnią, gdy rodziło się państwo i narodowe trwanie, a ich słowa do dzisiaj w twoim szumie wciąż brzmią.   Bielą się twoje plaże w letnim słońca złocie, malują ciebie artyści na płótnach i kartach, poeci odnajdują uśmiech w twej różnorodności splocie, choć w twoich głębinach nie ma miejsca na żarty.   Wisło, rzeko pamięci, potężna i szeroka, rzeko ścieżek miłości i spacerów we dwoje, jak historia narodu — nieopisywalnie głęboka, swą dostojnością zdobisz naszych dziejów obyczaje.   Od źródeł aż po Bałtyk przez polską ziemię płyniesz, łączysz miasta i wsie, pokolenia w jedności, z każdym kilometrem majestatu przyczyniasz do opowieści splecionej z pamięci i polskości.   Płyń więc, Wisło, przez wieki, niezmienna w swoim biegu, niosąc świadectwo dziejów zapisanych w narodzie. Bo dopóki twe fale szumią na polskim brzegu, dopóty żyć będzie Polska — w pamięci, sercu i zgodzie.   Leszek Piotr Laskowski
    • hollow man
      kapsułki

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Charismafilos Może w tym wypadku prawd jest wiele, żadna zupełna? Albo prawda jest rezultatem różnych wektorów? A może złożeniem perspektyw z każdego punktu kuli?  - Synku, jak zbudowana jest ludzka osobowość? - To musisz sobie Tato wyobrazić kulę, której środek jest wszędzie, a obwód - nigdzie. Z innej strony są teorie, które mówią, że jedynym istotnym rozróżnieniem na poziomie osobowości jest aktywacja/brak aktywacji.    
    • jjzielezinski
      treść

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      Bardzo dobry wiersz z jakże głębokim przesłaniem, możliwym do interpretowania na wielu płaszczyznach (nie tylko jeśli chodzi o poezję, ale kto wie czy także nie o medycynę...). Kto wie... Może ktoś dojrzy te wszystkie przesłania, bo warto. Naprawdę gratuluję pomysłu i weny twórczej. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • _Marianna_W_
      Za tobołami

      Przez _Marianna_W_ · Opublikowano

      I mało, bo ta z A. baba za tobołami.   I mas PZ - baba z psami.   A tu Aza: baba z auta.      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...