Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kurtniarz

Adam A

Przez Adam A
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Adam A

Adam A

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Od autora: Coś innego. Zamieszczam, tragedię (prawie grecką) jednoosobowego teatru (nikt się nie chciał do mnie przyłączyć) Z Innej Perspektywy. Spójrzcie na to z przymrużeniem oka. Chociaż pewnie i tak zostane przeklęty, ale co tam. Kto nie ryzykuje, ten ginie.
Pozdrawiam.



Teatr traumatyczny

"Z innej perspektywy"

przedstawia:

Kurtyniarz

Osoby:
Mistrz ceremonii
Kurtyniarz (niewidoczny acz istotny)

Rzeczy ważne:
Kurtyna

Scena I
Sala teatralna po brzegi wypełniona. Kurtyna czerwona, z góry zwisająca.
Nagle przed kurtyną mistrz ceremonii ustaje.

Mistrz ceremonii:
Panie i panowie. Mam zaszczyt rozpocząć tę sławną już sztukę na całym świecie. Teraz także i dla Państwa. Kurtyna!!!

Kurtyna powoli podnosić się zaczyna. Nagle kurtyniarz dostaje ataku serca, po czym umiera. Kurtyna opada.

Mistrz ceremonii:
O cholera...

I ucieka.

Koniec

25.10.2004

Piotr Rutkowski

Piotr Rutkowski

Opublikowano
Opublikowano

Po tytule myślałem, że to o człowieku,który szyje kurtki za zimę lub się nimi w jakiś sposób opiekuje...

Po lekturze zacytuję tu słowa pewnego kabareciarza...to taki hmm...żart...farsa...hmmm....humoreska, tak to odbieram przynajmniej bez jakiś większych wrażeń...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Świątynia natury

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Sylwester_Lasota   Bardzo fajny tekst!   Kontrast między poważnym, niemal romantycznym otwarciem (puszcza jako świątynia, kurhany przodków) a tym, co następuje - seria coraz bardziej absurdalnych katastrof, jak w komediowym filmie. Podobają mi się powtórzenia - "żegnajcie przodki i wasze kurhany" z coraz - czuć, że rośnie desperacja bohatera. Śródleśny Dziad to fajny smaczek. Zakończenie daje lekkość całej historii, ale ostatnia linijka o pięknych miejscach w lesie znów zmienia ton na poważniejszy, co jest miłym zaskoczeniem. Długi, ale dobrze się czyta. :)    
    • Toyer
      Wystarczy mi

      Przez Toyer · Opublikowano

      Sam widok oczu byłby dla mnie natchnieniem by znaleźć sens w życiu między naszym spojrzeniem   sama woń perfum dałaby mi nadzieję że bez żadnych słów spotkalibyśmy się w zapachu   samo przytulenie byłoby darem od losu dwojga ciał przeznaczeniem pięknym czarem dotyku   same dźwięki głosu byłyby balsamem w świecie hałasu moim marzeniem   sam spacer za rękę byłby dla mnie Wniebowzięciem a pocałunek cudem na więcej zachłanny nie jestem
    • Berenika97
      Marta i Maria

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Bardzo dziękuję!  To naprawdę duże słowa. Zależy mi właśnie na tym, żeby tradycja nie była cytatem doczepionym na siłę, tylko czymś, co naturalnie przenika współczesny język - cieszę się, że to widać. Bardzo dziękuję za tak uważne czytanie. Serdecznie pozdrawiam. :) @Wal   Bardzo dziękuję!    Dziękuję - "nieuniknione" to chyba najtrafniejsze słowo, jakie mogłam usłyszeć o tym wierszu. Cieszę się, że to widać. Serdecznie pozdrawiam. :)
    • LessLove
      SECOND HAND / Z cyklu "Był Raz Poeta"

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Marek.zak1 Chętnie zobaczę, może gdzieś znajdę na YT. Dziękuję :-)
    • Arsis
      W ten deszcz

      Przez Arsis · Opublikowano

      Nastał czas deszczu. I deszcz ten… Łzy w swojej obfitości skapują z wielkich fasad kamienic. Z gzymsów i z liści akantu. I z gałęzi jeszcze. I z tych innych, co są splątane ze sobą na wieki…   Spływają kropliście szemrzące strumyki. Szumiące w swojej niemocy. W milczeniu, w swojej skromności nieuchwytnych drżeń.   Płynę, a wraz ze mną ty. Płyniemy cicho na siny skraj. Za las. Za wszelki czas istnienia.   Choć może to tylko ja płynę. Bez ciebie płynę. Choć może…   Nie było nas wiele ze sobą. Pamiętasz? Wiem, że tak było. Ale ja tylko na chwilę. Zobaczyć jak się masz. Ja tu tylko na chwilę. Przelotnie, jak ten deszcz.   A zaraz po mnie jedynie wiatr. Taki lekki powiew wspomnienia na twarzy. I już. Jakby nigdy nic nie było.   Wiesz, ten deszcz dzwoniący (słyszysz jak łka?) skapuje wciąż kropliście i tkliwie. Deszcz we mnie płynący strumieniem kryształowych tchnień. I deszcz ten. I łzy… I ten deszcz odbijający się echem. Idący tryumfalnie jasnym snopem światła. Idący między nas.   Pamiętasz wtedy, kiedy nie było nas?   I mokre plamy na tynku, kiedy przytulam twarz (tu, tu, i tam, i jeszcze tam…) do chropowatej ściany. A na języku...   Na wystawionym, lśniącym i mokrym… Na języku tym okruchy i pył. I łzy... Kiedy całuję mikroskopijne ziarenka kwarcu, smakując je czule jak usta umarłej dawno kochanki.   Kiedy ty. I ty. I tylko ty… W ten deszcz.   W ten czas ułomny. Chwilowy. Zaprzepaszczony. A, co potem? Nic. Tylko przeszłość. Spokojna jak morze. Jak całe niebo… Jak wieczność… Jak my…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-08-02)      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...