Nadobna Judyta ( cz.2 )

[Marek Hipnotyzer]

Po tym jak Krysia i Kamil już sobie poszli, około 16.50, do domu wrócił:
--- Taata! taaata!! – zawołał swoim cieniutkim głosikiem Michaś.

Ojciec był podenerwowany, ale na widok SWOJEGO syna, SWOJEJ małej dumy - od razu się rozpogodził. Był rozmamłany, a jedwabny krawat wcisnął niedbale do butonierki, co rzadko mu się zdarzało. „Ciocia Krysia” niestety za bardzo się śpieszyła by przyjrzeć się jego twarzy. Po wypowiedzeniu kilku zdawkowych uwag na temat dzisiejszego zachowania Michasia, pośpiesznie wyszła, pytając na wychodnym:
--- Judyta dziś będzie później?
--- Widocznie – odparł z cichą rozpaczą w głosie.

Był zmęczony, zarówno fizycznie jak i umysłowo. Nic tak nie wykańcza jak polityka. Miał dobrze płatne stanowisko w miejskim ratuszy z ramienia partii, która właśnie „maszerowała po władzę” – Akcji Wyborczej Stronnictwa Liberalno-Demagogicznego ( w skrócie – AWSLD ). Wiele zakrętów życiowych musiał przejść, nim zakotwiczył się w tej partii, której, znany z krasomówstwa lider przyciągał do siebie rzesze wyznawców. Ale nie lider – Adam Anielewicz – był główną przeszkodą. Chodziło o katolicyzm.
Katolicyzm ojca Michasia był niezwykle silny, choć nie fundamentalny. Neofita ? – to nie było słowo do końca trafnie go opisujące, bowiem jego trwający dwadzieścia lat ateizm – był to rodzaj psychologicznego eksperymentu. Lubił wygłaszać monologi wewnętrzne na głos, gdy nikt go nie słuchał. Zawsze wtedy mówił lekko nienaturalnym głosem, co nie zmieniało faktu, że był w tych momentach szczery i zupełnie poważny ( politycy tak mają ). Teraz właśnie w przestronnej łazience zakańczał posikiwanie, gdy nagle wyrwało się z jego piersi:
--- Ateusz to ma zawsze łatwiej, sukinkot… heh… jak mówi coś na głos w samotności, to wie przynajmniej, że mówi do siebie… A ja? Nie mam zielonego pojęcia, czy do siebie, czy do… --- I tu przeszedł go dreszcz na myśl, że jest wciąż inwigilowany przez Boga-policjanta, którego tak dobrze znał z dzieciństwa.

Chwilę później w najlepsze odpoczywał na kanapie, doglądając przy okazji bawiącego się wielką ciężarówą Michasia. JEGO syn niedługo będzie szykował się do snu, więc nie czas jeszcze na porcję codziennych wątpliwości, podawanych na zimno, z lekką nutka dekadencji.
--- Gdzie ona jest…? – zajęczał przeciągle, samemu nie wiedząc, czy to było pytanie.
Michaś podbiegł do stołu, by przytulić ojca po raz ostatni. Uczynił to jednak klepiąc nieznacznie rączką w blat ławy.
--- Co, misiu? --- spytał ojciec, nie rozumiejąc gestu syna --- No co?
Michaś wskazał palcem numer „Wprost”.
--- Bee… bee!…. – powtórzył niezbyt głośno.
--- O nie, synku, ty nie będziesz politykiem…
--- Bee, bee jest, „Wpros” jest beee!
--- Nie beeedziesz! – uśmiechnął się ojciec. Pół godziny później, Michaś już spał.

[Vegga]

Temat, owszem, aktualny, ale ujęty jakoś chaotycznie.
Niezbyt mi sie podoba.

I zastanawia mnie jedno: czemu dialogi pisane są od trzy-myślnika?;)
Pozdrawiam.

[Jay Jay Kapuściński]

bardzo krótko, po pierwszej części spodziewałem się lepszej roboty; wydaje mi się, że zabrakło Ci pomysłu. Scenariusz jak z życia wzięty, przychodzi zmachany ojciec, odbiera syna itd. Mam nadzieję, że będzie trzecia częśc, może wtedy Michaś stanie się jakimś... (liczę na kreatywność Autora :))

pozdr.