ocet

[Ernest Guzik]

jestem

ale raz na jakiś czas

zwykle rozproszony

 

jestem

ale za ścianą 

i tylko od święta

 

każdego dnia 

przez kwestie niejasne

odbijam się od przeciwległych granic

szerokiej skali

 

ze mną to tylko tak doraźnie 

może do kieliszka 

może omyłkowo 

może siłą rzeczy

a potem sprawy istotne

 

potem jestem spragniony

i ludzie są spragnieni 

ale ja jestem octem

 

22 VIII 2025

[Gość vioara stelelor]

@Ernest Guzik

Według mnie ten wiersz bardzo trafnie opisuje poczucie bycia "jednym z wielu" na tym świecie.

Peel  to taki mister nobody, pozbawiony wyrazistości, charyzmy, żyjący trochę z dnia na dzień, wtopiony w tło. Podkreśla on na każdym kroku, że jego rola w życiu innych jest zawsze przypadkowa, niezdefiniowana.

Jakby zawsze istniał obok i nie był w żadnych okolicznościach postacią pierwszoplanową.

Emocjonalnie sprawia wrażenie wycofanego, letniego.

Końcówka jednak to zobojętnienie przełamuje - ocet ma smak zdecydowany.

Czasem właśnie istnienie takich niewidzialnych ludzi, gdy już nagle się z nimi zderzymy, pokazuje coś, o czym wolimy nie myśleć.

Może fakt, że jesteśmy zbyt krzykliwi, zbyt intensywni, zbyt dużo chcemy od życia i od siebie nawzajem?

Nie dostrzegamy tego, co się nie narzuca, a przecież też ma swoją wartość i swój cichy głos.