Melancholia miłości

[Oskar_Rakowski]

Cykuta warg
Gdy zbliżasz swą ośmiornicę.

Trująca paproć
Ofiarowana łagodnie i przejmująco.
Potworność -
Ukryta w miękkiej skorupie czasu
który mi wręczasz na pożegnanie,
Na wygnanie z życia.

Moja bezsenność żeruje
W trumnie ramion Twoich.

Czuję się zamknięty przez miłość
Czuję się dręczony przez wyrazistość
Twojego najwyższego spokoju
Gdy twarz staje się niewyrażalna
Gdy okazuje się martwa - żyjąc...

Drwisz milczeniem
Rozdzierając mnie i dławiąc.

Jesteś jak zaraza
Którą tłumy wielbią...
Jesteś jak hipnoza
Eksplodująca wewnątrz
Mego umysłu
Robaczycą mentalnej zgnilizny.

I zawsze będę Cię kochał
Moja jadowita lilio
Zainfekowałaś mnie uczuciem
I uczuciem spalę swoje krainy
W imię Twoich spektakli
I w blask łona Twego

- Melancholio

[Agnieszka_Gruszko]

jak pięknie
dzisiaj nam sie piękne wiersze posypały
jesli mam wybrać jeden
ten wybiorę
bo najcudniejszy
najprawdziwszy
wbił mi się
jak ostrze pod skórę

[Dotyk]

trudno nie zgodzić się z Agnieszką, choć mam wiele zastrzeżeń co do słó użytych,

np. "zainfekowałaś mnie"

"robaczyca mentalnej zgnilizny"

wyraźne przeładowanie "okropnościami". I słaby tytuł.

Jednak jest w tym wierszu, nacechowanym patosem ponad miarę - klimat.
Nie taki, ktory lubię, ale to nie ma nic do rzeczy. Klimat twój. Wyrazisty. Choć moim zdaniem - wypozowany lekko.
pozdrawiam - Mirka

[Oskar_Rakowski]

W zamierzeniach tego tekstu miał on się właśnie "wbijać pod skórę", jednocześnie jest co prawda przesadzony i nudny, to zależy jak gdzie, podczas czego się go czyta. Choć ja pisałem czując, mogę się przyznać że bardziej go sam czuję niż rozumiem.
Napuszone obrzydliwości jak najbardziej były zamierzone, wylewałem swoją gorycz, gniew, złość stojąc na przystanku i pisząc... ech zwykła proza życia.

Pozdrawiam.

[Kai_Fist]

na pewno z wersa na wers zaciekawia,
chociażby ze względu na słownictwo.
aczkolwiek to stanowi k l i m a t tego wiersza

Pozdrawiam,
Kai Fist