Grób matki

[Piotr Sanocki]

I cóż powiesz do gwiazd zagubionych na niebie
Człowieku żyjący, skruszony jak ciasto po chlebie
Wśród gwiazd urosłeś na traw ciemnym skraju
Kiedyś strumykom malowałeś kręgi swego kraju

Umoczyłeś po pierś w jasnym blasku księżyca
Teraz gra ci świerszcz - nocna ptaszyna
Ciche muśnięcia szeptu - o uszy haczą
Spokojne, miarowe, tonem po ziemi skaczą

A ty trwasz tak w miejscu zatopiony
W bezruchu, od białych obłoków odczepiony
Zmartwiony..., poważny jak skała na polu
Samotny..., pragnący jednynie cichego spokoju

Gwiazda spadła i spłynęła ci po policzku
Coś ukrywasz przed sobą - ciemne..., niewyraźne
Schylasz blade czoło, księżycowej poświaty spadają płatki
Sciskasz w ziemi zatopiony krzyż - to smutny grób matki

[Dorma]

Piekny wiersz, pelen uczucia..Ale strasznie smutno mi sie robi kiedy go czytam, wiec nie czesto bede do niego zagladala..

[Piotr Sanocki]

He he... :) Taki był właśnie cel wiersza. Sądząc po Twoim Dormo komentarzu - został osiągnięty. Mi też się wydaje trochę za smutny, ale chciałem spróbować coś takiego napisać. Dzięki za komentarz :o)

Pozdrawiam serdecznie

[Seweryn Muszkowski]

wybacz, że skomentuję ten wiersz innym wierszem, ale wydaje mi się, że będzie to lepszym komentarzem, aniżeli tradycyjny...

"odwaga" - piotrbierzynski

sygnał do ataku
choć nogi przykute
nic to...

rękoma krtań myśli rozrywam
zwątpieniu kark skręcam
jak oszalały ślepiec
gdy laską swą tłucze na oślep

nachylam się i przyznaję do winy..

[Seweryn Muszkowski]

Tylko to "...ci po policzku" zmień.

Bo czytane dość szybko (a ja szybko czytam), brzmi: "ćipo".
Serio. I powoduje zbędny uśmiech na twarzy. (poza tym, to błąd stylistyczny)

s.m.

[Martyna_Zofia_Łysakiewicz]

No a to jest po prostu genialne... Takie wzruszające... Wciąga w zadumę i wzruszenie. To z twoich jest chyba najlepszy :)